Waarom ik het prima vind dat mijn kleuter niet kan fietsen

tractorDaar staat ie. Nogal opvallend te zijn, tussen de honderden kinderfietsen in de rekken voor de school. Klasgenootjes staan om hem heen. Kinderen uit hogere klassen kijken naar hem, stoten elkaar aan en grinniken.

Mijn zoon ziet het niet eens. Zijn blauwe plastic tractor staat geparkeerd en hij is op de plaats van bestemming. Daar draait het om.

Kont tegen de krib, fiets tegen de grond
Het is niet zo dat mijn zoon geen fiets heeft. Sterker nog: hij heeft een prachtexemplaar gekregen voor zijn vierde verjaardag. Een blinkende blauwe, met lampjes en een bagagedrager. En met zijwielen. Want ook al is hij bijna 5: trappen en sturen op een voertuig met twee wielen lukt niet. Ook niet met mijn hulp. Hij gaat te langzaam, is bang om te botsen of vergeet te trappen als hij stuurt. En andersom. Ik heb hem honderd keer op het zadel gezet om een ritje te maken. Maar hoe harder ik bleef aandringen op het hele ‘ik leer fietsen’ gedoe, hoe harder mijn zoon zijn kont tegen de krib- en zijn fiets tegen de grond- smeet.

En dus is de tractor de oplossing. Dag in dag uit maken de plastic wielen de rit naar school. Hij trapt zich een slag in de rondte, wordt aan alle kanten ingehaald door leeftijdsgenootjes op snelle fietsjes en op heel veel plekken aangestaard. Maar hij trapt. Hij stuurt. Hij komt vooruit én op tijd op school. En belangrijker: hij is apetrots op het verweerde speelgoedding vol stickers en stoepkrijt waar hij mee kan racen en sliden en waarin hij –met aangekoppelde aanhanger- zijn broertje kan vervoeren.

Onverstoorbaar
Dagelijks groeit mijn bewondering voor hem. Voor de onverstoorbaarheid waarmee hij over het fietspad kachelt. Voor het aanstekelijke enthousiasme waarmee hij op de plastic toeter drukt. En voor de manier waarop hij de achtervolging inzet als zijn vriendjes er op de fiets vandoor gaan.

Dus toen hij laatst, bij de zoveelste poging zonder zijwielen, aan me vroeg waarom hij eigenlijk zo nodig moest leren fietsen, heb ik mijn schouders opgehaald. Ik heb nog gemompeld dat het zo leuk is om hard te kunnen fietsen. En handig ook. Dat zijn vriendjes het ook allemaal al kunnen. Maar ik kon in werkelijkheid geen enkele góede reden bedenken om hem van zijn tractor af te praten.

Gelukkig heb ik de fiets op de groei gekocht. En past hij voor lange afstanden nog in het stoeltje achterop mijn fiets.

Lekker zen

“Onderzoek nu met vriendelijke aandacht je linker knieholte”, zegt een stem in mijn oor. Ik zit op mijn bed met mijn ogen dicht en probeer me over te geven aan de mindfulnessoefening die ik afspeel op mijn telefoon.

Ik focus me eerst op het fenomeen ‘vriendelijke aandacht’ en word al lichtelijk opstandig, maar ga dan toch met mijn liefste gedachte naar die linker knieholte. Ik voel m, denk ik. Leuk. En dan denk snel weer aan de volle wasmand op zolder. De deadlines van morgen. De houdbaarheidsdatum van de kip in de koelkast. En de twintig minuten die ik nog te gaan heb voor de stem zegt dat ik mijn ogen weer mag openen. En Netflix mag kijken.

In de multitask-modus
Ik ben niet zo’n zen-type. Ik sta eigenlijk altijd in de multitask-modus. Want het leven is al zo vol en de dagen zijn al zo kort. Dus app ik terwijl ik mijn tanden poets, lees ik de krant terwijl ik mijn kind stukjes brood voer en winkel ik online terwijl ik een artikel tik. Nadeel is dat je nog wel eens vergeet te genieten als je iedere minuut van de dag dubbel wilt invullen. En dat je steeds een jaar ouder bent als je twee keer met je ogen knippert.

Dat moet anders. Bedacht ik laatst. Toen ik weer eens stressend op de fiets zat, op weg naar het kinderdagverblijf, met in mijn hoofd het horrorbeeld van een niet gehaalde deadline en een lege koelkast bij thuiskomst, omdat ik teveel op een dag had gepland. Ik moet rust hebben, wist ik. Eén ding tegelijk doen. Want mijn hoofd zat te vol. Mijn mind te full, zou je kunnen zeggen.

Ballen hooghouden voor dummies
Op zoek naar een oplossing bleek ik niet de enige ietwat gespannen moeder in de Vinex. Sterker nog: ik ontdekte dat er hele volksstammen stonden te springen om een cursusje ‘bewust ballen hooghouden voor dummies’  en dat er tientallen coaches en cursussen zijn die je kunnen helpen met het neerleggen van een paar van die ballen. Want daar draait het natuurlijk allemaal om: minder doen met meer aandacht.

En zo belandde ik op een druilerige decemberdag bij een coach, die me vertelde dat ik heel veel baat zou hebben bij mindfulness. Ik dacht zelf dat ik meer zou hebben aan een hele lange winterslaap of een doorslapend kind. Maar omdat ze me daar niet bij kon helpen, besloot ik al mijn cynisme eens overboord te gooien en acht weken lang te leven op mp 3-tjes met mindfulle oefeningen.

Ik zit nu in week 1. Ik heb twee keer geoefend. Op de andere avond moest ik werken. En nu typ ik een blog. Maar dat deed ik wel met volledige aandacht, net zoals mijn zoontje voorlezen gisteren en ontbijten vanmorgen. En dat bevalt wel. Dus ik ga mijn vriendelijke aandacht vanavond weer eens langs mijn ledematen laten glijden. Nadat ik de kip met die uiterste houdbaarheidsdatum heb gebakken en die volle wasmand en dringende deadlines heb weggewerkt.

Dingen waarvan ik me afvraag: hoe doen andere moeders dat toch?

img_2439Ik ben sinds drie jaar moeder. Er zijn momenten waarop ik denk dat ik mijn roeping heb gevonden, maar er zijn veel meer momenten waarop ik naar andere moeders kijk en denk: Hoe doen ze dat? En waarom kan ik dat niet? Zoals:

1.“Ik tel tot 3” zeggen en daar dan iets mee bereiken

Wat gebeurt er als je bij 3 bent? En hoe maakt dat indruk op een peuter? Die van mij wacht gewoon tot “4” komt. Of tot ik hem in de houdgreep neem. Continue reading

Waarom ik mijn kinderen soms groot wil kijken (en daar dan heel snel weer van terugkom)

Het leven met jonge kinderen is een polonaise van slaaptekort, zorgtaken en lange dagen aan de rand van de zandbak. Ik kan mijn kinderen daarom soms wel groot kijken. Voor heel even.

lfGisterenochtend werd ik ruw uit mijn slaap gewekt door een peuter die in mijn oor stond te schreeuwen. Het was half zes en er was nood aan de man. Meneer moest poepen. In zijn luier. En hij vond het heel belangrijk dat ik daarvan op de hoogte was. Hij banjerde weg om zijn plan uit te gaan voeren op zijn eigen kamer. Net toen ik me weer wilde omdraaien, besloot ook zijn babybroertje dat het tijd was om mijn vrije dag te beginnen. Continue reading

Deze 7 uitvindingen zouden het leven met een baby zoveel makkelijker maken

img_2150Er zijn de laatste vijftig jaar best wel wat uitvindingen gedaan die het leven met kind(eren) een stuk leuker hebben gemaakt. Ik noem maar een wasmachine. Glow-in-the-darkspenen. Kunstvoeding. Netflix. Toch heb nog wel wat verzoekjes voor fabrikanten. Gewoon, om de tropenjaren net iets soepeler door te komen. Mogen wij, alstublieft:

1. Huidmagnetische spenen?
Ze hoeven echt niet voorzien te zijn van een schattig beertje of lollige tekst. Als ze maar in de mond van de baby blijven zitten. Vooral ’s nachts. Continue reading

Hoe ik 24 uur na thuiskomst alweer toe was aan vakantie (en wijn)

img_3042

We lagen twee weken lang in de zon. Dronken wijn, zwommen, keken naar onze kinderen op de trampoline, aten wat de pot schafte (en hoefden daarvoor alleen maar aan te schuiven), dronken nog meer wijn, slenterden door stadjes, brachten avonden door met vrienden en deden middagdutjes. In Zuid-Frankrijk waren geen deadlines. Geen haal- en brengschema’s voor de kinderen. Er was geen haast. Ik was tegen het eind van de vakantie zo relaxed dat ik de laatste dag begon met het idee: ik heb genoeg energie opgedaan om de rest van het jaar drie artikelen per dag te kunnen schrijven.

24 uur later lagen we met het hele, niet slapende gezin naar de regen te luisteren in een troosteloos motel langs de A71. Nog eens 24 uur laten hing er een peuter aan mijn been terwijl ik een berg was weg wilde werken en lukte het me niet eens meer om zelf een fatsoenlijk ei te koken. In amper een dag was ik alweer toe aan vakantie. Continue reading

Waarom ik elke maandag (vrijwillig) hak-bil in het park

hardlopenMijn buik bestaat uit drie rollen. De eerste ontstond toen ik voor mijn studie een jaar in China zat. Twee keer per dag een volledige warme maaltijd wegspoelen met bier: daar word je dik van. Zelfs als je twintig bent.

Rol twee heb ik te danken aan mijn oudste zoon. Rol drie is blijven zitten na de geboorte van mijn laatste aanwinst. Die laatste aanwinst past inmiddels niet meer in de reiswieg. En ik nog steeds niet in een strak jurkje.

Rennen versus rantsoen
Tijd voor actie, dacht ik dus laatst. Minstens één van de drie rollen moet er voor kerst af zijn (anders voorzie ik een vierde rol). Dat kan op twee manieren: flink diëten of flink sporten. En omdat je van hard sporten niet zo chagrijnig wordt als van leven zonder kaas en witte wijn, lag daar mijn voorkeur. Het moest dus een sportieve strijd tegen de rollen worden, besloot ik. Hardlopen had ik al eerder gedaan. Sterker nog: twee jaar geleden rende ik 10 kilometer binnen een uur tijdens de singelloop. Dat wilde ik weer kunnen. En dus begon ik anderhalve maand geleden met hardlooptrainingen in het park bij ons om de hoek.  Continue reading

Peuter kan de pot op (maar hij wil niet)

2015-07-10 17.12.45“Er komt nog een plasje!”, juicht mijn 3-jarige zoon voor de vierde keer in een kwartier. Het is 8 uur ’s avonds en mijn peuter zit al zeker twintig minuten op het potje. Het badwater is koud. Mijn geduld op. Vanuit mijn tenen haal ik nog een klein hoeraatje voor de drie druppels die hij er met moeite uit heeft geperst. Ik beloof hem twintig stickers en twee verhaaltjes als hij nu eindelijk eens van de pot afkomt en gaat slapen. Maar hij schudt heftig ‘nee’ en gilt “Ik moet nog poepen!”. Continue reading

Hoe ik voor de tweede keer (huil)moeder werd

Op maandag 15 februari zette ik tussen het ontbijt en de lunch even ons tweede kind op de wereld. Dat kan, blijkbaar. Om 8 uur at ik rustig een beschuit met hagelslag met de Bijna Grote Broer en nog voor twaalven zat ik in het ziekenhuis weer aan een beschuit. Met blauw-witte muisjes dit keer. Omdat onze zoon Fabe was geboren.

DSC00106

De kraamtijd brak aan. En ineens wist ik het allemaal weer.

Hoe klein zo’n kersverse baby is.
Hoe moeilijk de armpjes van zo’n kleine baby zich in een truitje laten wurmen.
Hoe weinig slaap er overblijft als je om de drie uur moet voeden.
Hoe afschuwelijk groot de kraamverbanden zijn.
Hoeveel je in acht dagen van je kraamhulp kunt gaat houden.
Hoe hard je op je tanden moet bijten als je baby zich aan je borst vastzuigt.
Hoe irritant het geluid van de kolf is.
Hoe gelukkig je wordt van een eerste glimlach.
Hoe hard baby’s kunnen kreunen in hun slaap.
Hoeveel babypoep op mosterd lijkt.
Hoe krampjes je verlof iets minder leuk kunnen maken.

En dat je continu overal om moet janken. Want zo leuk is die kraamperiode nou ook weer niet.

IMG_1315 IMG_1317 Het is maar goed dat Fabe zich de eerste twee weken van zijn leven later niet zal herinneren. Dan zou hij weten dat zijn moeder, zo net na een bevalling, een wandelende hormoonbom kan zijn die ontploft bij slaaptekort, pijn en onzekerheid. Een huilmoeder. In de eerste weken van Fabe’s bestaan heb ik gedacht dat ik nooit meer met mijn oudste zoon Lieuwe zou spelen. Dat ik voor eeuwig in bed zou moeten blijven, maar daar nooit meer dan twee uur achter elkaar in zou slapen. Dat ik een klein beetje zou sterven als de kraamhulp weg zou gaan. En dat ik een ontaarde moeder was omdat ik wederom mijn kind niet zelf bleek te kunnen voeden.

Bleek allemaal wel mee te vallen, achteraf gezien. En ook dat had ik kunnen weten. Fabe is bijna acht weken en ik bouw weer treinbanen met Lieuwe. Gewoon, beneden in de woonkamer. De kraamhulp is al weken weg en ik leef nog. Sterker nog: ik sta gewoon VOOR het fruitmoment met beide kinderen op het kinderdagverblijf om Lieuwe af te zetten. Met kleren aan, make-up en haren geföhnd zelfs.

Alleen een aflevering van House of Cards afkijken zonder in slaap te vallen, is nog een uitdaging. Maar ik geloof dat ik ook daar wel weer overheen kom.

Lees ook: Waarom borstvoeding soms niet het beste is voor je baby

 

 

 

 

Krokodillentranen- De Musical *****

kt***** “Een meesterwerk, dat afstoot en intrigeert. Hulde aan de 2-jarige acteur, die ongeremd is in zijn spel en alle emoties ongegeneerd en vol overtuiging ten tonele brengt!”

NU TE ZIEN IN UTRECHT!

 

 

 

Krokodillentranen – De musical is een klassieker. Vele generaties vaders en moeders kennen het plot en zijn emotioneel gevormd en gehard door één van de vele versies van dit toneeldrama. Hoewel de uitvoeringen van dit theaterspektakel wellicht onderling verschillen, zijn de basis ingrediënten al decennia lang hetzelfde en is het scenario welbekend: men neme een gepassioneerde acteur in de leeftijdscategorie 1 tot 5 jaar, een volwassen tegenspeler in de rol van opvoeder, een klassiek conflict dat een reeks dramatische verwikkelingen teweeg brengt. Meestal wordt dit conflict in het plot ingeleid met de opvoeder die het woord ‘nee’ of de woorden ‘je mag niet’ in de mond niet. En dan begint het.

Tour in Utrecht
Sinds enige tijd toert een nieuwe uitvoering van Krokodillentranen- De musical door Utrecht. Op twee vaste locaties (het oude huis en het nieuwe huis) en op wisselende verrassingslocaties (de supermarkt, het kinderdagverblijf en het park) wordt het musicaldrama meerdere dagen per week opgevoerd door een uiterst getalenteerde 2-jarige. Hulde aan deze kleine kleinkunstenaar. Hoe vaak hij ook in de rol van het hoofdpersonage kruipt en wat het conflict ook is (geen lolly voor het eten, niet uit bed om 6 uur): hij blijft overtuigend en spelvast, in tegenstelling tot zijn zeer spelonvaste tegenspelers (meestal de moeder, soms zijn vader).

Dood van verdriet
De piepjonge acteur is ongeremd in zijn spel en brengt alle emoties die bij zijn rol horen ongegeneerd en vol overtuiging ten tonele. Hij is nooit te beroerd om zijn spel nóg geloofwaardiger te maken door échte tranen op te roepen en zijn spel liggend op de grond voort te zetten. Vooral de uitvoeringen die zich afspelen rond een eettafel zijn van ongekend niveau: je zou als toeschouwer bijna geloven dat de hoofdrolspeler écht doodgaat van verdriet of stikt in woede. Dit is mede te danken aan het feit dat dit toptalent over een geweldig stembereik beschikt, met een fantastische vibrato, waarmee hij uithalen ten gehore brengt die menigeen kippenvel bezorgen en die door merg en been gaan.

Kortom: een artistiek hoogstandje, deze nieuwste uitvoering van de musicalklassieker door de Utrechtse peuter. Een meesterwerk, dat afstoot en intrigeert en bij menig ouder (met name zijn eigen ouders) onder de huid gaat zitten. Niet eerder heb ik als recensent zulk overtuigend acteerwerk gezien en ben ik zo emotioneel geraakt door toneelspel. Vijf sterren dus. Zonder meer.

Krokodillentranen- De musical is meerdere malen per maand te zien op willekeurige tijden en willekeurige locaties in en rondom Utrecht. Reserveren is niet mogelijk, maar wie graag een voorstelling wil bijwonen, kan het beste rond 19:30 eens binnengluren in ‘het nieuwe huis’.
Of zelf een peuter in huis nemen.