Category: hobby

Waarom ik elke maandag (vrijwillig) hak-bil in het park

hardlopenMijn buik bestaat uit drie rollen. De eerste ontstond toen ik voor mijn studie een jaar in China zat. Twee keer per dag een volledige warme maaltijd wegspoelen met bier: daar word je dik van. Zelfs als je twintig bent.

Rol twee heb ik te danken aan mijn oudste zoon. Rol drie is blijven zitten na de geboorte van mijn laatste aanwinst. Die laatste aanwinst past inmiddels niet meer in de reiswieg. En ik nog steeds niet in een strak jurkje.

Rennen versus rantsoen
Tijd voor actie, dacht ik dus laatst. Minstens één van de drie rollen moet er voor kerst af zijn (anders voorzie ik een vierde rol). Dat kan op twee manieren: flink diëten of flink sporten. En omdat je van hard sporten niet zo chagrijnig wordt als van leven zonder kaas en witte wijn, lag daar mijn voorkeur. Het moest dus een sportieve strijd tegen de rollen worden, besloot ik. Hardlopen had ik al eerder gedaan. Sterker nog: twee jaar geleden rende ik 10 kilometer binnen een uur tijdens de singelloop. Dat wilde ik weer kunnen. En dus begon ik anderhalve maand geleden met hardlooptrainingen in het park bij ons om de hoek.  Continue reading

Prettige Vreetdagen

In november at ze zich dwars door:
drie repen Tony Chocolonely, zes kilo pepernoten, een hele vlaai, tien stukken kaas, een zak chips, een frietje, een zak drop.
En een stuk speculaas.

Maar genoeg had ze nog altijd niet.

In december at ze zich dwars door:
een zevende kilo pepernoten, vijf flammenkuchen, een bratwurst, een nieuwe reep Tony Chocolonely, honderd toetjes en een hele brie.

Na die maand had ze pijn in haar buik.

De volgende maand was weer een nieuw jaar. Ze was nu niet meer slank en sportief. Ze was een grote, dikke versie van zichzelf geworden…

(Vrij naar: Rupsje nooitgenoeg, Eric Carle)

5Natuurlijk slaat het nergens op. In september blogde ik hier nog trots dat ik 10 kilometer had gerend en fanatieker was dan ooit. Ik had de gezonde modus ontdekt. Maar toen kwamen regen en kou en deadlines en drukte.
En toen vrat ik me dus zomaar de winterdagen door. Zonder een kilometer te rennen.

Ik kan dat steken op mijn eigen gebrek aan discipline. Maar veel liever leg ik de schuld bij anderen. (Zo ben ik nu eenmaal).

Want je kunt in deze donkere dagen je huis niet uit of er wordt voor je neus met pepernoten gestrooid, glühwein geschonken, een Duitse lekkernij aangeboden, speciaal decemberfoodwinterbier gebrouwen of een vijfgangendiner bereid.
Ik zou daar natuurlijk weerstand aan kunnen bieden. Maar zo zitten mijn genen nu eenmaal niet in elkaar. Ik word zielsgelukkig van vreetfestijnen. En een beetje te dik ook. Daar zorgen diezelfde genen dan ook weer voor.

Ik heb dus besloten me niet meer te verzetten tegen al het lekkers dat december nog te bieden heeft. Daarom eet ik me zondag nog dwars door eetavontuur Vol van Smaak heen: speciaal bier proeven, Peruaans street food eten, Barristakunsten bewonderen en een kokosbol proberen, op rolafstand van huis: dat kan ik niet overslaan. Dan doe ik op karakter nog twee Kerstdagen en een midweekje Limburg (met bezoek aan de Hertog Jan Brouwerij).

Om vervolgens zo voldaan en te zwaar aan het nieuwe jaar te beginnen, dat ik niet anders kan dan weer sportief worden.

Ik wens iedereen Fijne Vreetdagen.

Dus sloot ze zich op in een stinkende hal die ‘sportschool genoemd’ wordt. Daar bleef ze drie maanden zweten.
Toen begaf ze zich voorzichtig weer op haar sportschoenen naar buiten.
En werd een supergezond, fanatiek, sportief  mens. (Tot het carnaval werd.)

Leestip: Wie noemt zijn kind nou Chardonnay?

chardonnay-3001Er bestaat in mijn ogen maar één ding dat nog verslavender is dan Funda: de voornamenlijst van het SVB. Toen ik me voor het eerst urenlang vergaapte aan pareltjes van namen als Ricardoboy, Woest, Jupiler en Swellie-Melien was ik nog niet zwanger. Maar mijn obsessie liep helemaal de spuigaten uit toen ik twee jaar geleden zelf aan de bak moest met het bedenken van een naam. Een tijdje leefde ik en mijn verstoorde hormoonhuishouding in een soort Twilight Zone waarin de vriendenkring van mijn zoon later zou bestaan uit Ebenezer-Ansley, LeCurWarren en natuurlijk buurjongen Blaas. Ik was naamverslaafd. En schreef er een blog over op Ouders Onderling.

Gelukkig zijn er meer mensen die een buitenproportionele interesse hebben voor vreemde namen. Maarten van der Meer bijvoorbeeld. Op www.vernoeming.nl schrijft hij over bijzondere namen en tot mijn grote vreugd heeft hij zijn bevindingen nu ook gebundeld in een boek. Vorige week kreeg ik het boek cadeau. Twee dagen en veel gegrinnik later had ik het uit. Continue reading

Help, mijn vriend heeft een hobby

MagicIn een relatie kan het handig zijn om een aantal gezamenlijke interesses te hebben. Met een gezamenlijk passie voor wijn en kaas, muziek, cabaret, reizen (en een kind) kun je met gemak 15 jaar doorkomen.
Het accepteren van niet-gezamenlijke hobby’s van de ander is óók een van de geheimen van een goede relatie. En daar ligt voor mij de uitdaging.

Nu ken ik mijn vriend dus al 15 jaar en weet ik dat hij een voorliefde heeft voor gamenachten in een stinkende mancave en lelijke series kijken. Niet sexy, maar binnen de grenzen van normaal mannelijk gedrag en dus acceptabel. De hobby die mijn vriend de laatste jaren weer heeft opgepikt (aangewakkerd door fanatiekelingen op zijn werk) is echter zo a-sexy en onbegrijpelijk, dat ik me niet kan voorstellen waarom je daar je vrije avonden mee wilt vullen. Continue reading