Category: Huizenjacht

Burgertrut

 2015-05-12 15.37.07“Zo, iemand is haar wilde haren kwijt”, oordeelde de kennis van een kennis van een kennis die ik na jaren ergens tegenkwam. “En ik hoorde dat je naar Leidsche Rijn gaat verhuizen?”
Ik streek even door mijn korte haar, keek naar mijn Opel Astra met kinderstoel en dacht aan mijn Spartafiets met krat voorop. En ik wist: hier viel niets meer aan te redden. Ik besloot mezelf eens niet te verdedigen. Hij benoemde in twee zinnen namelijk wat ik zelf al wist: ik was officieel, en zeker in de ogen van de hippe medemens, een burgertrut.
Continue reading

Verre buren

2015-04-19 08.50.44Het zal de Brabantse tongval geweest zijn. Of de fles wijn die ze meteen voor ons opentrokken. Wat het ook was, we wisten zodra we onze nieuwe buren ontmoetten: hier wonen wordt een feestje. We leken wel twee gekloonde stellen (op hun sportieve genen na): Brabantse twintigers, verzeild geraakt in Utrecht (eerst op een flatje, toen in een klein koophuis), gek op kaas, fan van wijn en met de levensfilosofie: als er iets te doen is, dan zijn we erbij.
Al snel zorgden we er zelf voor dat er altijd wat te doen was.

We wisselden niet alleen sleutels uit, maar aten ook elkaars koelkast leeg, plempten onze tv in hun woonkamer zodat we met twee vriendengroepen het WK voetbal konden volgen, gingen samen wadlopen en klopten na een avond stappen regelmatig nog even bij elkaar voor één laatste biertje.

2015-01-09 16.31.39Toen na vier jaar bleek dat wij een zoon verwachtten, waren de buren zo lief om drie maanden later voor hem een Buurmannetje te maken. En of ze wilden of niet: Vrienden worden zouden ze.

En dat zijn ze. Dagelijks beukt één van de peuters bijna de deur van de ander in omdat ze samen willen spelen. Ze delen de liefde voor auto’s en eten. En ze delen samen een oppas. Voor als er iets doen is waar we bij moeten zijn.
Het burenleven op ons kleine stukje Utrecht is, kortom, een feestje. De burenborrels op zaterdagavond zijn aangevuld met koffiedrinken op vrijdag en babyfoonuitwisselingen op ieder gewenst moment.

2015-04-19 08.50.27En toch gaan we verhuizen. Naar een groter huis net buiten de stad, met een tuin, een zolder en een badkamer boven. Net als de buren. Die weer vijf kilometer de andere kant opgaan.

Wat we onszelf aandoen, vroegen buuf en ik ons vandaag af, terwijl Buurman&Buurman samen een kilo aardbeien wegwerkten en wij zelf wakker werden met een kopje cafeïne.

Morgen nemen we afscheid van zes jaar ‘samenwonen in twee huizen’, met een laatste buren-wijn-en-kaas-festijn. ‘Le grande finale’ noemt vriendlief het. Het moet een memorabele avond worden (maar niet te episch natuurlijk, want om 7 uur gaan Buurman&Buurman af). Er moeten in elk geval drie flessen wijn doorheen om het idee te verzachten dat goede buren verre vrienden worden.
Of liever: verre buren. Die goede vrienden blijven.

De bank en de zzp’er

hutZes jaar geleden kochten wij een huis. Dat ging ongeveer zo:

Wij: “Hallo bank. Wij zijn twee twintigers met een startersbaan. Mogen we geld om een huis te kopen?”
Bank: “Tuuuuuurlijk, wees welkom en doe een graai in het geldpakhuis. Wat willen jullie? 3 ton? Verbouwingspotje erbij?”

Wij: “Nee, doe maar 2,5 ton. Toch? Op hoeveel zitten we dan per maand?” Bank: “Jullie gaan niks aflossen, neem ik aan? Dan hou je de maandelijkse lasten lekker laag.”
Wij: “Nou ja, een beetje aflossen graag. Denken we.”
Bank: “Zelf weten dan maar. Handtekeningetje graag. Hoppa, hier heeft u een dikke lening. Veel plezier ermee.”

Zes maanden later zaten we allebei zonder baan en met een huis dat niks meer waard was. En daarom ging de hypotheek voor ons nieuwe huis aanvragen dit keer zo:

Wij* (*in de vorm van onze financieel adviseur): “Hallo hypotheekverstrekker. Wij zijn twee dertigers met één vaste baan, een redelijk betrouwbaar freelancersloon, drie spaarrekeningen en een braaf uitgavepatroon. Altijd op tijd met betalen en vrienden met de belastingdienst. O ja, en ons koophuis is ook niet ZO waardeloos als we dachten. Mogen we weer even wat geld komen bedelen voor een huis met iets meer ruimte?”

Hypotheekverstrekker 1: “Nee.”
Hypotheekverstrekker 2: “Nee.”
Hypotheekverstrekker 3: “Ja hoor. Heeft u dan voor mij, in de categorie ‘krankzinnige papierwinkel’: alle bonnetjes, uittreksels, belastingscheten en veel te duur op te vragen documenten die u te binnen schieten, plús alles waar u nu even niet aan denkt en wat ik u per ongeluk vergeet te vertellen? O ja, en natuurlijk uw jaarcijfers? Gevalideerd? En een prognose voor 2015? Ook gevalideerd?”

Wij*, een week later en tien centimeter nagels korter: “Zo. Dit moet het zijn. Mogen we nu alstublieft snel geld zien? De verkopers van ons nieuwe huis rekenen erop dat het over drie weken binnen is. En we willen onderhand wel eens voorpret beleven in een woonwarenhuis.”
Hypotheekverstrekker 3, na een week: …
Hypotheekverstrekker 3, na twee weken: …
Wij*, na drie weken: “Joehoe…”
Hypotheekverstrekker 3, na drie weken: “O god ja, jullie waren er ook nog. Hier een voorstel voor een hypotheek.”
Wij*, de dag daarna: “Alstjeblieft, drievoudig ondertekend en opgesierd met paraafjes. MOGEN WE NU ALSJEBLIEFT GELD?”
Hypotheekverstrekker 3, weer een week later: “Ai. Helaas. Die cijfertjes zijn niet gevalideerd. Er moet een stempel op. Een mooie boekhoudersstempel. Lost u dat even op? Dan gaan wij weer even een weekje op stand onbereikbaar. Oh de ontbindende voorwaarden lopen vandaag af? Tsja. Even uitstel aanvragen dan maar. Succes ermee.”

Wij*, vandaag: “U heeft zesdubbel kwartet met de ‘krankzinnige papierwinkel’. U heeft alle handtekeningen. U heeft ons halve leven op uw bureau liggen. En u heeft een telefoon waarmee u gewoon even zou kunnen bellen om te zeggen dat (het uitstel van) de ontbindende voorwaarden morgen niet hoeft te verlopen…”
Hypotheekverstrekker 3, vandaag: “Volgens mij zien we geen belemmeringen meer. Maar ik geef u morgen uitsluitsel. Slaapt u nog een nachtje slecht? Vind ik lekker. ZZP’ertjes plagen.”

Ik haat cliffhangers.

(Iemand eventueel een schuur te leen waar we per 1 mei in kunnen wonen? Gevalideerde jaarcijfers zo op te vragen voor het huurcontract.)

Hoe ons huis NIET op Funda komt

Niet op fundaHet droevige en spannende feit wil dat ons prachtige eerste huisje binnenkort in de verkoop komt. Want we willen groter, groener, kindvriendelijker; je kent het wel van de standaarddertigers met kind.

Naast het ondraaglijke idee dat we dan gescheiden worden van de beste buren ter wereld, verheug ik me ook niet al te zeer op het Funda-klinisch houden van ons huis voor eventuele kijkers. Want we hebben wasgoed, speelgoed, etensresten onder de kinderstoel en weinig tijd om te tuinieren en strijken; je kent het wel van de standaarddertigers met kind (en baan)

Dit zijn de foto’s die ik vandaag (en de afgelopen weken) zomaar maakte tijdens een rondje door het huis. Noem de ‘stillevens’ levendig, noem het niet al te best opgeruimd. Noem het realistisch. En dit zijn dus ook meteen de foto’s die NIET op Funda komen.

(Trouwens: iemand interesse in dit levendige huis, knusse huis in Utrecht? Schroom niet om het kenbaar te maken… :))