Category: kinderen

Dingen waarvan ik me afvraag: hoe doen andere moeders dat toch?

img_2439Ik ben sinds drie jaar moeder. Er zijn momenten waarop ik denk dat ik mijn roeping heb gevonden, maar er zijn veel meer momenten waarop ik naar andere moeders kijk en denk: Hoe doen ze dat? En waarom kan ik dat niet? Zoals:

1.“Ik tel tot 3” zeggen en daar dan iets mee bereiken

Wat gebeurt er als je bij 3 bent? En hoe maakt dat indruk op een peuter? Die van mij wacht gewoon tot “4” komt. Of tot ik hem in de houdgreep neem. Continue reading

Deze 7 uitvindingen zouden het leven met een baby zoveel makkelijker maken

img_2150Er zijn de laatste vijftig jaar best wel wat uitvindingen gedaan die het leven met kind(eren) een stuk leuker hebben gemaakt. Ik noem maar een wasmachine. Glow-in-the-darkspenen. Kunstvoeding. Netflix. Toch heb nog wel wat verzoekjes voor fabrikanten. Gewoon, om de tropenjaren net iets soepeler door te komen. Mogen wij, alstublieft:

1. Huidmagnetische spenen?
Ze hoeven echt niet voorzien te zijn van een schattig beertje of lollige tekst. Als ze maar in de mond van de baby blijven zitten. Vooral ’s nachts. Continue reading

Hoe ik 24 uur na thuiskomst alweer toe was aan vakantie (en wijn)

img_3042

We lagen twee weken lang in de zon. Dronken wijn, zwommen, keken naar onze kinderen op de trampoline, aten wat de pot schafte (en hoefden daarvoor alleen maar aan te schuiven), dronken nog meer wijn, slenterden door stadjes, brachten avonden door met vrienden en deden middagdutjes. In Zuid-Frankrijk waren geen deadlines. Geen haal- en brengschema’s voor de kinderen. Er was geen haast. Ik was tegen het eind van de vakantie zo relaxed dat ik de laatste dag begon met het idee: ik heb genoeg energie opgedaan om de rest van het jaar drie artikelen per dag te kunnen schrijven.

24 uur later lagen we met het hele, niet slapende gezin naar de regen te luisteren in een troosteloos motel langs de A71. Nog eens 24 uur laten hing er een peuter aan mijn been terwijl ik een berg was weg wilde werken en lukte het me niet eens meer om zelf een fatsoenlijk ei te koken. In amper een dag was ik alweer toe aan vakantie. Continue reading

Peuter kan de pot op (maar hij wil niet)

2015-07-10 17.12.45“Er komt nog een plasje!”, juicht mijn 3-jarige zoon voor de vierde keer in een kwartier. Het is 8 uur ’s avonds en mijn peuter zit al zeker twintig minuten op het potje. Het badwater is koud. Mijn geduld op. Vanuit mijn tenen haal ik nog een klein hoeraatje voor de drie druppels die hij er met moeite uit heeft geperst. Ik beloof hem twintig stickers en twee verhaaltjes als hij nu eindelijk eens van de pot afkomt en gaat slapen. Maar hij schudt heftig ‘nee’ en gilt “Ik moet nog poepen!”. Continue reading

Hoe ik voor de tweede keer (huil)moeder werd

Op maandag 15 februari zette ik tussen het ontbijt en de lunch even ons tweede kind op de wereld. Dat kan, blijkbaar. Om 8 uur at ik rustig een beschuit met hagelslag met de Bijna Grote Broer en nog voor twaalven zat ik in het ziekenhuis weer aan een beschuit. Met blauw-witte muisjes dit keer. Omdat onze zoon Fabe was geboren.

DSC00106

De kraamtijd brak aan. En ineens wist ik het allemaal weer.

Hoe klein zo’n kersverse baby is.
Hoe moeilijk de armpjes van zo’n kleine baby zich in een truitje laten wurmen.
Hoe weinig slaap er overblijft als je om de drie uur moet voeden.
Hoe afschuwelijk groot de kraamverbanden zijn.
Hoeveel je in acht dagen van je kraamhulp kunt gaat houden.
Hoe hard je op je tanden moet bijten als je baby zich aan je borst vastzuigt.
Hoe irritant het geluid van de kolf is.
Hoe gelukkig je wordt van een eerste glimlach.
Hoe hard baby’s kunnen kreunen in hun slaap.
Hoeveel babypoep op mosterd lijkt.
Hoe krampjes je verlof iets minder leuk kunnen maken.

En dat je continu overal om moet janken. Want zo leuk is die kraamperiode nou ook weer niet.

IMG_1315 IMG_1317 Het is maar goed dat Fabe zich de eerste twee weken van zijn leven later niet zal herinneren. Dan zou hij weten dat zijn moeder, zo net na een bevalling, een wandelende hormoonbom kan zijn die ontploft bij slaaptekort, pijn en onzekerheid. Een huilmoeder. In de eerste weken van Fabe’s bestaan heb ik gedacht dat ik nooit meer met mijn oudste zoon Lieuwe zou spelen. Dat ik voor eeuwig in bed zou moeten blijven, maar daar nooit meer dan twee uur achter elkaar in zou slapen. Dat ik een klein beetje zou sterven als de kraamhulp weg zou gaan. En dat ik een ontaarde moeder was omdat ik wederom mijn kind niet zelf bleek te kunnen voeden.

Bleek allemaal wel mee te vallen, achteraf gezien. En ook dat had ik kunnen weten. Fabe is bijna acht weken en ik bouw weer treinbanen met Lieuwe. Gewoon, beneden in de woonkamer. De kraamhulp is al weken weg en ik leef nog. Sterker nog: ik sta gewoon VOOR het fruitmoment met beide kinderen op het kinderdagverblijf om Lieuwe af te zetten. Met kleren aan, make-up en haren geföhnd zelfs.

Alleen een aflevering van House of Cards afkijken zonder in slaap te vallen, is nog een uitdaging. Maar ik geloof dat ik ook daar wel weer overheen kom.

Lees ook: Waarom borstvoeding soms niet het beste is voor je baby

 

 

 

 

Krokodillentranen- De Musical *****

kt***** “Een meesterwerk, dat afstoot en intrigeert. Hulde aan de 2-jarige acteur, die ongeremd is in zijn spel en alle emoties ongegeneerd en vol overtuiging ten tonele brengt!”

NU TE ZIEN IN UTRECHT!

 

 

 

Krokodillentranen – De musical is een klassieker. Vele generaties vaders en moeders kennen het plot en zijn emotioneel gevormd en gehard door één van de vele versies van dit toneeldrama. Hoewel de uitvoeringen van dit theaterspektakel wellicht onderling verschillen, zijn de basis ingrediënten al decennia lang hetzelfde en is het scenario welbekend: men neme een gepassioneerde acteur in de leeftijdscategorie 1 tot 5 jaar, een volwassen tegenspeler in de rol van opvoeder, een klassiek conflict dat een reeks dramatische verwikkelingen teweeg brengt. Meestal wordt dit conflict in het plot ingeleid met de opvoeder die het woord ‘nee’ of de woorden ‘je mag niet’ in de mond niet. En dan begint het.

Tour in Utrecht
Sinds enige tijd toert een nieuwe uitvoering van Krokodillentranen- De musical door Utrecht. Op twee vaste locaties (het oude huis en het nieuwe huis) en op wisselende verrassingslocaties (de supermarkt, het kinderdagverblijf en het park) wordt het musicaldrama meerdere dagen per week opgevoerd door een uiterst getalenteerde 2-jarige. Hulde aan deze kleine kleinkunstenaar. Hoe vaak hij ook in de rol van het hoofdpersonage kruipt en wat het conflict ook is (geen lolly voor het eten, niet uit bed om 6 uur): hij blijft overtuigend en spelvast, in tegenstelling tot zijn zeer spelonvaste tegenspelers (meestal de moeder, soms zijn vader).

Dood van verdriet
De piepjonge acteur is ongeremd in zijn spel en brengt alle emoties die bij zijn rol horen ongegeneerd en vol overtuiging ten tonele. Hij is nooit te beroerd om zijn spel nóg geloofwaardiger te maken door échte tranen op te roepen en zijn spel liggend op de grond voort te zetten. Vooral de uitvoeringen die zich afspelen rond een eettafel zijn van ongekend niveau: je zou als toeschouwer bijna geloven dat de hoofdrolspeler écht doodgaat van verdriet of stikt in woede. Dit is mede te danken aan het feit dat dit toptalent over een geweldig stembereik beschikt, met een fantastische vibrato, waarmee hij uithalen ten gehore brengt die menigeen kippenvel bezorgen en die door merg en been gaan.

Kortom: een artistiek hoogstandje, deze nieuwste uitvoering van de musicalklassieker door de Utrechtse peuter. Een meesterwerk, dat afstoot en intrigeert en bij menig ouder (met name zijn eigen ouders) onder de huid gaat zitten. Niet eerder heb ik als recensent zulk overtuigend acteerwerk gezien en ben ik zo emotioneel geraakt door toneelspel. Vijf sterren dus. Zonder meer.

Krokodillentranen- De musical is meerdere malen per maand te zien op willekeurige tijden en willekeurige locaties in en rondom Utrecht. Reserveren is niet mogelijk, maar wie graag een voorstelling wil bijwonen, kan het beste rond 19:30 eens binnengluren in ‘het nieuwe huis’.
Of zelf een peuter in huis nemen.

Mijn verderfelijke opvoeding

IMG_0017 - kopie (2)Ik weet dat ze zich van geen kwaad bewust zijn, maar mijn ouders hebben mij een hele slechte jeugd bezorgd. Een jeugd die aan elkaar hangt van verderfelijke opvoedkundige keuzes.

Want als mijn zus en ik thuiskwamen uit school, zat ze daar. Mijn moeder. Met thee. Geen groene thee met stevia-extract om het op te leuken. Nee, ze gaf ons aardbeienthee met een suikerklontje. Tot overmaat van ramp serveerde ze er koekjes bij. Krakelingen. Van roomboter. En bladerdeeg. In plaats van zo’n lekker zelfgemaakt speltbiscuitje met amandelmeel. Dat mijn moeder ons dat pure gif zo achteloos liet wegkauwen… Afschuwelijk. Continue reading

Burgertrut

 2015-05-12 15.37.07“Zo, iemand is haar wilde haren kwijt”, oordeelde de kennis van een kennis van een kennis die ik na jaren ergens tegenkwam. “En ik hoorde dat je naar Leidsche Rijn gaat verhuizen?”
Ik streek even door mijn korte haar, keek naar mijn Opel Astra met kinderstoel en dacht aan mijn Spartafiets met krat voorop. En ik wist: hier viel niets meer aan te redden. Ik besloot mezelf eens niet te verdedigen. Hij benoemde in twee zinnen namelijk wat ik zelf al wist: ik was officieel, en zeker in de ogen van de hippe medemens, een burgertrut.
Continue reading

Schoolstrijd

schoolIk had gehoopt dat we even mochten kleien. Of in ieder geval een beetje mochten droedelen met Oost-Indische inkt. Gewoon, voor de ultieme kleuterschoolbeleving. Maar nee: mijn eerste basisschoolochtend in twintig jaar bracht ik in doodse stilte door op een veel te klein krukje, luisterend naar een schoolmeester die het had over continuroosters en vreedzame wijken.

Ik zat er natuurlijk ook niet voor mijn eigen plezier. Ik kwam hier om even voor mijn zoon te beslissen of hij op deze school acht jaar van zijn jeugd zou gaan doorbrengen. Een keuze die ik moest baseren op een uurtje rondneuzen na een slappe bak koffie. Continue reading

Verre buren

2015-04-19 08.50.44Het zal de Brabantse tongval geweest zijn. Of de fles wijn die ze meteen voor ons opentrokken. Wat het ook was, we wisten zodra we onze nieuwe buren ontmoetten: hier wonen wordt een feestje. We leken wel twee gekloonde stellen (op hun sportieve genen na): Brabantse twintigers, verzeild geraakt in Utrecht (eerst op een flatje, toen in een klein koophuis), gek op kaas, fan van wijn en met de levensfilosofie: als er iets te doen is, dan zijn we erbij.
Al snel zorgden we er zelf voor dat er altijd wat te doen was.

We wisselden niet alleen sleutels uit, maar aten ook elkaars koelkast leeg, plempten onze tv in hun woonkamer zodat we met twee vriendengroepen het WK voetbal konden volgen, gingen samen wadlopen en klopten na een avond stappen regelmatig nog even bij elkaar voor één laatste biertje.

2015-01-09 16.31.39Toen na vier jaar bleek dat wij een zoon verwachtten, waren de buren zo lief om drie maanden later voor hem een Buurmannetje te maken. En of ze wilden of niet: Vrienden worden zouden ze.

En dat zijn ze. Dagelijks beukt één van de peuters bijna de deur van de ander in omdat ze samen willen spelen. Ze delen de liefde voor auto’s en eten. En ze delen samen een oppas. Voor als er iets doen is waar we bij moeten zijn.
Het burenleven op ons kleine stukje Utrecht is, kortom, een feestje. De burenborrels op zaterdagavond zijn aangevuld met koffiedrinken op vrijdag en babyfoonuitwisselingen op ieder gewenst moment.

2015-04-19 08.50.27En toch gaan we verhuizen. Naar een groter huis net buiten de stad, met een tuin, een zolder en een badkamer boven. Net als de buren. Die weer vijf kilometer de andere kant opgaan.

Wat we onszelf aandoen, vroegen buuf en ik ons vandaag af, terwijl Buurman&Buurman samen een kilo aardbeien wegwerkten en wij zelf wakker werden met een kopje cafeïne.

Morgen nemen we afscheid van zes jaar ‘samenwonen in twee huizen’, met een laatste buren-wijn-en-kaas-festijn. ‘Le grande finale’ noemt vriendlief het. Het moet een memorabele avond worden (maar niet te episch natuurlijk, want om 7 uur gaan Buurman&Buurman af). Er moeten in elk geval drie flessen wijn doorheen om het idee te verzachten dat goede buren verre vrienden worden.
Of liever: verre buren. Die goede vrienden blijven.