Category: mamaperikelen

Leestip: Wie noemt zijn kind nou Chardonnay?

chardonnay-3001Er bestaat in mijn ogen maar één ding dat nog verslavender is dan Funda: de voornamenlijst van het SVB. Toen ik me voor het eerst urenlang vergaapte aan pareltjes van namen als Ricardoboy, Woest, Jupiler en Swellie-Melien was ik nog niet zwanger. Maar mijn obsessie liep helemaal de spuigaten uit toen ik twee jaar geleden zelf aan de bak moest met het bedenken van een naam. Een tijdje leefde ik en mijn verstoorde hormoonhuishouding in een soort Twilight Zone waarin de vriendenkring van mijn zoon later zou bestaan uit Ebenezer-Ansley, LeCurWarren en natuurlijk buurjongen Blaas. Ik was naamverslaafd. En schreef er een blog over op Ouders Onderling.

Gelukkig zijn er meer mensen die een buitenproportionele interesse hebben voor vreemde namen. Maarten van der Meer bijvoorbeeld. Op www.vernoeming.nl schrijft hij over bijzondere namen en tot mijn grote vreugd heeft hij zijn bevindingen nu ook gebundeld in een boek. Vorige week kreeg ik het boek cadeau. Twee dagen en veel gegrinnik later had ik het uit. Continue reading

De aanhouder wint… een slapend kind

slapeloosIk ben twee en ik zeg nee.
Ammehoela.

Dat hele peutergedoe begint hier al met 19 maanden. “Neeneenee mama”, klinkt het te pas en te onpas. En er gaat geen hap groente in.
Allemaal prima, vond ik het. Zelfs best grappig soms. Zolang ik de avonduren, die me als moeder heilig zijn, maar lekker als opvoedvrije tijdszone kon behouden.

Maar nee, de prepuberende peuter heeft nu bedacht dat het na 6 boekjes en een uitgebreide knuffelsessie nog geen bedtijd is. En onder het motto: waarom vredig gaan slapen als het ook met grof geschut kan?, zet hij het sinds een paar dagen op een hysterisch krijsen zodra ik aanstalten maak om hem in zijn bed te leggen. Een fase. Weet ik wel.

Maar ik kan daar vrij slecht tegen. Continue reading

Wat zullen we geven, twintig jaren lang?

ballonnenMorgen is mijn moeder jarig. Het is de 31ste keer dat ik dat mag vieren, en daar ben ik oprecht heel gelukkig mee. Maar het is dus ook de 31ste keer dat ik haar mag verrassen met een cadeautje. Vroeger besteedde ik de dankbare taak van het vinden van een passend presentje uit aan mijn vader, maar zodra ik oud genoeg was om een asbak te kleien (het meest gemaakte en minst gebruikte verjaardags-knutselproject uit mijn jeugd), vond mijn vader het hoog tijd dat mijn zus en ik zelf ging nadenken over een geweldige gift.

En dus breken we ons al zeker 20, zo niet 25 jaar, rond 11 oktober het hoofd over het Juiste Cadeautje. Continue reading

Hoe je kind zegt: ‘doe lekker je best, mam’

MamDe meeste moeders vinden hun kind over het algemeen hartstikke lief, aandoenlijk en grappig. We maken niet voor niets honderden foto’s per week van ze: als ze zo zoet spelen met de blokken, vrolijk stampen in plassen, vredig slapen in de wagen of voor het eerst een drolletje achterlaten op een potje (in dat laatste geval zou ik willen dat moeders niet zo’n sterke drang hadden om alles massaal online te delen).
We zijn zo blij dat ze er zijn, die kinderen van ons. We lopen over van liefde en waardering voor ze.

Of dat andersom ook het geval is, vraag ik me wel eens af. Niet als mijn zoontje om mijn nek hangt en me kapot knuffelt (dan voel ik me meer dan geliefd en sterk overgewaardeerd), maar op momenten dat ik als moeder op mijn tenen loop om zijne kleine majesteit het beste van het beste te bezorgen. En daar vervolgens alles behalve de gewenste reactie op krijg. Die momenten, waarop je kind lijkt te zeggen: ‘hartelijk NIET bedankt voor alle moeite‘, leggen we niet vast op foto. Maar ze zijn er wel. En wel in de volgende vormen:

Als je een uur in de keuken hebt gestaan om een zoutloze, gezonde aardappelprak te brouwen en je kind het vervolgens kokhalzend en huilend blijft uitspugen. Om uiteindelijk, met een gelukzalige glimlach, een potje Olvarit weg te werken.

Continue reading

9 dingen die ik nooit zou doen als moeder. Tot ik moeder werd.

kind tv1. Zoonlief tussen ons in laten slapen.
Maar wist ik veel dat drie nachten boven een ledikant hangen funest is voor je rug, je oogleden en je humeur? En als half 7 ‘s ochtends, tussen ons in, te rekken is tot half 8, dan heiligt het doel (niet kapot aan de dag beginnen) werkelijk alle middelen.

2. Het Zandkasteel inzetten om te kunnen koken.
Maar wist ik veel dat kinderen zichzelf niet gewoon 24 uur per dag vermaken? Hoe irritant die Toto ook is: hij zorgt ervoor dat mijn zoon ook weleens iets anders krijgt dan potjes en diepvrieshappen.
Continue reading

Hoe ons huis NIET op Funda komt

Niet op fundaHet droevige en spannende feit wil dat ons prachtige eerste huisje binnenkort in de verkoop komt. Want we willen groter, groener, kindvriendelijker; je kent het wel van de standaarddertigers met kind.

Naast het ondraaglijke idee dat we dan gescheiden worden van de beste buren ter wereld, verheug ik me ook niet al te zeer op het Funda-klinisch houden van ons huis voor eventuele kijkers. Want we hebben wasgoed, speelgoed, etensresten onder de kinderstoel en weinig tijd om te tuinieren en strijken; je kent het wel van de standaarddertigers met kind (en baan)

Dit zijn de foto’s die ik vandaag (en de afgelopen weken) zomaar maakte tijdens een rondje door het huis. Noem de ‘stillevens’ levendig, noem het niet al te best opgeruimd. Noem het realistisch. En dit zijn dus ook meteen de foto’s die NIET op Funda komen.

(Trouwens: iemand interesse in dit levendige huis, knusse huis in Utrecht? Schroom niet om het kenbaar te maken… :))

 

Waarom borstvoeding soms NIET het beste is voor je baby

koe‘Ik heb de F nog even aangetikt’, zei mijn vriendin, terwijl ze een slok van haar bier nam. Automatisch schoten mijn ogen naar haar boezem. En vervolgens naar mijn eigen decolleté. Allebei weer van normaal formaat. We zaten op een terras en blikten terug op de tijd dat we allebei, net bevallen, vergroeid waren met de automatische kolf en dat onze voorgevels uit de eerste letters van het alfabet barstten. Het schiep een band. En een gespreksonderwerp. Maar echt leuk was die gezamenlijke kolftijd niet.

Onze keuze om te kolven kwam voort uit sociale druk. Borstvoeding is namelijk het beste voor je baby, werd overal geroepen. En als hormoonbommetje met extreme zorgdrang ben je er dan al snel van overtuigd dat het een kwestie is van doorzetten.

Continue reading