Category: reizen

Hoe ik 24 uur na thuiskomst alweer toe was aan vakantie (en wijn)

img_3042

We lagen twee weken lang in de zon. Dronken wijn, zwommen, keken naar onze kinderen op de trampoline, aten wat de pot schafte (en hoefden daarvoor alleen maar aan te schuiven), dronken nog meer wijn, slenterden door stadjes, brachten avonden door met vrienden en deden middagdutjes. In Zuid-Frankrijk waren geen deadlines. Geen haal- en brengschema’s voor de kinderen. Er was geen haast. Ik was tegen het eind van de vakantie zo relaxed dat ik de laatste dag begon met het idee: ik heb genoeg energie opgedaan om de rest van het jaar drie artikelen per dag te kunnen schrijven.

24 uur later lagen we met het hele, niet slapende gezin naar de regen te luisteren in een troosteloos motel langs de A71. Nog eens 24 uur laten hing er een peuter aan mijn been terwijl ik een berg was weg wilde werken en lukte het me niet eens meer om zelf een fatsoenlijk ei te koken. In amper een dag was ik alweer toe aan vakantie. Continue reading

Goddelijk Chinees eten. Gewoon in Rotterdam

sichuan-cuisine-7In een vorig leven studeerde ik Chinees. Vijf jaar lang stampte ik karakters en stotterde ik vreemde tonen. Jammer dat er niemand zat te wachten op een afgestudeerde sinoloog met journalistieke papieren. En dat ik niet zat te wachten op een baan als vertaler of juf. Einde China-carrière, begin schrijversleven.

Toch heb ik nooit spijt gehad van mijn studiekeuze. Vooral omdat ik tijdens die studie een dikke beurs kreeg om Mandarijn te gaan oefenen in Beijing .
Het was een topjaar. In meerdere opzichten.
Het was ook het jaar waarin ik 8 kilo aankwam. En zelfs mijn dunste studievriendin een buikje kreeg. Chinees eten, écht Chinees eten, is namelijk goddelijk. Continue reading

In de categorie: dingen die je dag kunnen verpesten

foto (9)Parkeerautomaten waarbij je alleen met chip kunt betalen (zoals die in Rotterdam).
Terwijl je geen chipknip hebt.
Wat logisch is, aangezien je net op de radio hebt gehoord dat de chipknip per 1 januari verdwijnt.
En dat je ziet dat de gemeente Rotterdam dat ook weet, aangezien er nieuwe automaten staan, waarbij je wel met pin/VISA/Mastercard kunt betalen.
Maar dat die het dan pas gaan doen vanaf maandag a.s.

En dat je dan van pure ellende zo’n parkeerapp op je telefoon zet. En dat die je hartelijk bedankt voor je registratie. En zegt dat je je kaart binnen enkele werkdagen thuis kunt verwachten.

Van die dagen. Zucht.

 

Een lekker potje glampen

Tent IMG_5822Als het buiten stortregent en de dag om 5 uur al voorbij lijkt te zijn, kan ik meestal maar aan één ding denken: zomervakantie.
Voor zoonlief er was, kenden we dat hele begrip niet. We gingen op vakantie wanneer het ons uitkwam. Naar Japan in maart. Of naar Californië in september. Seizoenen schmeizoenen: het was altijd wel ergens mooi weer.

Maar met een kind van 1 wilden wij niet meer uren vliegen. En ook niet uren inpakken. We wilden afgelopen jaar voor het eerst eigenlijk niet zoveel in de zomer, behalve wijn drinken, boeken lezen , een beetje zwemmen en hier en daar een konijn aaien. Uitrusten van een jaar lang vadertje en moedertje spelen.
En dus besloten we vorig jaar in januari al dat we in juni naar Frankrijk zouden gaan. Om een lekker potje te gaan glampen. Continue reading

Waarom kom je op reis ALTIJD Nederlanders tegen?

poloshirtEen jaar of zes geleden deed ik met mijn vriend een tourtje west-China. Vanuit de Sichuanese hoofdstad Chengdu reden we acht uur met een krakkemikkige bus langs ravijnen om in het idyllische Songpan een oase van rust te vinden. In Songpan trokken we te paard de bergen in, slechts vergezeld door een aantal zingende ruiters en gewapend met kampeeruitrusting, om in de bergen te overnachten. En daar, ver, ver weg van de bewoonde wereld gebeurde het. Hard gelach steeg op boven het gebergte. Het bleek een geluid afkomstig van een groep tegemoetkomende toeristen. En voordat we de twaalf bontgekleurde poloshirtjes de hoek om zagen komen, wisten we aan het aantal decibel: Nederlanders.

Continue reading