Category: Utrecht

Waarom ik elke maandag (vrijwillig) hak-bil in het park

hardlopenMijn buik bestaat uit drie rollen. De eerste ontstond toen ik voor mijn studie een jaar in China zat. Twee keer per dag een volledige warme maaltijd wegspoelen met bier: daar word je dik van. Zelfs als je twintig bent.

Rol twee heb ik te danken aan mijn oudste zoon. Rol drie is blijven zitten na de geboorte van mijn laatste aanwinst. Die laatste aanwinst past inmiddels niet meer in de reiswieg. En ik nog steeds niet in een strak jurkje.

Rennen versus rantsoen
Tijd voor actie, dacht ik dus laatst. Minstens één van de drie rollen moet er voor kerst af zijn (anders voorzie ik een vierde rol). Dat kan op twee manieren: flink diëten of flink sporten. En omdat je van hard sporten niet zo chagrijnig wordt als van leven zonder kaas en witte wijn, lag daar mijn voorkeur. Het moest dus een sportieve strijd tegen de rollen worden, besloot ik. Hardlopen had ik al eerder gedaan. Sterker nog: twee jaar geleden rende ik 10 kilometer binnen een uur tijdens de singelloop. Dat wilde ik weer kunnen. En dus begon ik anderhalve maand geleden met hardlooptrainingen in het park bij ons om de hoek.  Continue reading

Burgertrut

 2015-05-12 15.37.07“Zo, iemand is haar wilde haren kwijt”, oordeelde de kennis van een kennis van een kennis die ik na jaren ergens tegenkwam. “En ik hoorde dat je naar Leidsche Rijn gaat verhuizen?”
Ik streek even door mijn korte haar, keek naar mijn Opel Astra met kinderstoel en dacht aan mijn Spartafiets met krat voorop. En ik wist: hier viel niets meer aan te redden. Ik besloot mezelf eens niet te verdedigen. Hij benoemde in twee zinnen namelijk wat ik zelf al wist: ik was officieel, en zeker in de ogen van de hippe medemens, een burgertrut.
Continue reading

Schoolstrijd

schoolIk had gehoopt dat we even mochten kleien. Of in ieder geval een beetje mochten droedelen met Oost-Indische inkt. Gewoon, voor de ultieme kleuterschoolbeleving. Maar nee: mijn eerste basisschoolochtend in twintig jaar bracht ik in doodse stilte door op een veel te klein krukje, luisterend naar een schoolmeester die het had over continuroosters en vreedzame wijken.

Ik zat er natuurlijk ook niet voor mijn eigen plezier. Ik kwam hier om even voor mijn zoon te beslissen of hij op deze school acht jaar van zijn jeugd zou gaan doorbrengen. Een keuze die ik moest baseren op een uurtje rondneuzen na een slappe bak koffie. Continue reading

Verre buren

2015-04-19 08.50.44Het zal de Brabantse tongval geweest zijn. Of de fles wijn die ze meteen voor ons opentrokken. Wat het ook was, we wisten zodra we onze nieuwe buren ontmoetten: hier wonen wordt een feestje. We leken wel twee gekloonde stellen (op hun sportieve genen na): Brabantse twintigers, verzeild geraakt in Utrecht (eerst op een flatje, toen in een klein koophuis), gek op kaas, fan van wijn en met de levensfilosofie: als er iets te doen is, dan zijn we erbij.
Al snel zorgden we er zelf voor dat er altijd wat te doen was.

We wisselden niet alleen sleutels uit, maar aten ook elkaars koelkast leeg, plempten onze tv in hun woonkamer zodat we met twee vriendengroepen het WK voetbal konden volgen, gingen samen wadlopen en klopten na een avond stappen regelmatig nog even bij elkaar voor één laatste biertje.

2015-01-09 16.31.39Toen na vier jaar bleek dat wij een zoon verwachtten, waren de buren zo lief om drie maanden later voor hem een Buurmannetje te maken. En of ze wilden of niet: Vrienden worden zouden ze.

En dat zijn ze. Dagelijks beukt één van de peuters bijna de deur van de ander in omdat ze samen willen spelen. Ze delen de liefde voor auto’s en eten. En ze delen samen een oppas. Voor als er iets doen is waar we bij moeten zijn.
Het burenleven op ons kleine stukje Utrecht is, kortom, een feestje. De burenborrels op zaterdagavond zijn aangevuld met koffiedrinken op vrijdag en babyfoonuitwisselingen op ieder gewenst moment.

2015-04-19 08.50.27En toch gaan we verhuizen. Naar een groter huis net buiten de stad, met een tuin, een zolder en een badkamer boven. Net als de buren. Die weer vijf kilometer de andere kant opgaan.

Wat we onszelf aandoen, vroegen buuf en ik ons vandaag af, terwijl Buurman&Buurman samen een kilo aardbeien wegwerkten en wij zelf wakker werden met een kopje cafeïne.

Morgen nemen we afscheid van zes jaar ‘samenwonen in twee huizen’, met een laatste buren-wijn-en-kaas-festijn. ‘Le grande finale’ noemt vriendlief het. Het moet een memorabele avond worden (maar niet te episch natuurlijk, want om 7 uur gaan Buurman&Buurman af). Er moeten in elk geval drie flessen wijn doorheen om het idee te verzachten dat goede buren verre vrienden worden.
Of liever: verre buren. Die goede vrienden blijven.

Prettige Vreetdagen

In november at ze zich dwars door:
drie repen Tony Chocolonely, zes kilo pepernoten, een hele vlaai, tien stukken kaas, een zak chips, een frietje, een zak drop.
En een stuk speculaas.

Maar genoeg had ze nog altijd niet.

In december at ze zich dwars door:
een zevende kilo pepernoten, vijf flammenkuchen, een bratwurst, een nieuwe reep Tony Chocolonely, honderd toetjes en een hele brie.

Na die maand had ze pijn in haar buik.

De volgende maand was weer een nieuw jaar. Ze was nu niet meer slank en sportief. Ze was een grote, dikke versie van zichzelf geworden…

(Vrij naar: Rupsje nooitgenoeg, Eric Carle)

5Natuurlijk slaat het nergens op. In september blogde ik hier nog trots dat ik 10 kilometer had gerend en fanatieker was dan ooit. Ik had de gezonde modus ontdekt. Maar toen kwamen regen en kou en deadlines en drukte.
En toen vrat ik me dus zomaar de winterdagen door. Zonder een kilometer te rennen.

Ik kan dat steken op mijn eigen gebrek aan discipline. Maar veel liever leg ik de schuld bij anderen. (Zo ben ik nu eenmaal).

Want je kunt in deze donkere dagen je huis niet uit of er wordt voor je neus met pepernoten gestrooid, glühwein geschonken, een Duitse lekkernij aangeboden, speciaal decemberfoodwinterbier gebrouwen of een vijfgangendiner bereid.
Ik zou daar natuurlijk weerstand aan kunnen bieden. Maar zo zitten mijn genen nu eenmaal niet in elkaar. Ik word zielsgelukkig van vreetfestijnen. En een beetje te dik ook. Daar zorgen diezelfde genen dan ook weer voor.

Ik heb dus besloten me niet meer te verzetten tegen al het lekkers dat december nog te bieden heeft. Daarom eet ik me zondag nog dwars door eetavontuur Vol van Smaak heen: speciaal bier proeven, Peruaans street food eten, Barristakunsten bewonderen en een kokosbol proberen, op rolafstand van huis: dat kan ik niet overslaan. Dan doe ik op karakter nog twee Kerstdagen en een midweekje Limburg (met bezoek aan de Hertog Jan Brouwerij).

Om vervolgens zo voldaan en te zwaar aan het nieuwe jaar te beginnen, dat ik niet anders kan dan weer sportief worden.

Ik wens iedereen Fijne Vreetdagen.

Dus sloot ze zich op in een stinkende hal die ‘sportschool genoemd’ wordt. Daar bleef ze drie maanden zweten.
Toen begaf ze zich voorzichtig weer op haar sportschoenen naar buiten.
En werd een supergezond, fanatiek, sportief  mens. (Tot het carnaval werd.)

10 redenen om als zzp’er een werkplek te zoeken

werkplekIk begin bijna aan mijn vijfde jaar als zzp’er. Dat betekent dat ik al bijna vijf jaar lang kan werken in mijn pyjama en tussen de bedrijven door de stad in kan fietsen om eens uitgebreid te shoppen. Als ik zou willen. Vier jaar lang heb ik gewerkt vanachter de keukentafel. Leuk, maar het werken vanuit je eigen huis gaat vaak gepaard met eenzame dagen achter de laptop, omringd door bergen rotzooi en constante afleiding, zoals daar is: de volle vaatwasser. Daarom heb ik sinds begin dit jaar een heuse werkplek. Die deel ik met andere eenzame zielen en creatieve nomaden. De bom, als je het mij vraagt. En wel om de volgende redenen:

1. Je hebt (een soort van) collega’s
Voor sommige mensen juist de reden om thuis te blijven. Maar zolang je niet gedwongen hoeft samen te werken, zijn andere zzp’ers om je heen meestal gezellig, inspirerend en motiverend. Bovendien heb je mensen om mee te lunchen, te sparren en, belangrijker, te borrelen. Zo voel je je toch nog een beetje onderdeel van iets groters dan de firma Ikke.

Continue reading