Category: werk

De bank en de zzp’er

hutZes jaar geleden kochten wij een huis. Dat ging ongeveer zo:

Wij: “Hallo bank. Wij zijn twee twintigers met een startersbaan. Mogen we geld om een huis te kopen?”
Bank: “Tuuuuuurlijk, wees welkom en doe een graai in het geldpakhuis. Wat willen jullie? 3 ton? Verbouwingspotje erbij?”

Wij: “Nee, doe maar 2,5 ton. Toch? Op hoeveel zitten we dan per maand?” Bank: “Jullie gaan niks aflossen, neem ik aan? Dan hou je de maandelijkse lasten lekker laag.”
Wij: “Nou ja, een beetje aflossen graag. Denken we.”
Bank: “Zelf weten dan maar. Handtekeningetje graag. Hoppa, hier heeft u een dikke lening. Veel plezier ermee.”

Zes maanden later zaten we allebei zonder baan en met een huis dat niks meer waard was. En daarom ging de hypotheek voor ons nieuwe huis aanvragen dit keer zo:

Wij* (*in de vorm van onze financieel adviseur): “Hallo hypotheekverstrekker. Wij zijn twee dertigers met één vaste baan, een redelijk betrouwbaar freelancersloon, drie spaarrekeningen en een braaf uitgavepatroon. Altijd op tijd met betalen en vrienden met de belastingdienst. O ja, en ons koophuis is ook niet ZO waardeloos als we dachten. Mogen we weer even wat geld komen bedelen voor een huis met iets meer ruimte?”

Hypotheekverstrekker 1: “Nee.”
Hypotheekverstrekker 2: “Nee.”
Hypotheekverstrekker 3: “Ja hoor. Heeft u dan voor mij, in de categorie ‘krankzinnige papierwinkel’: alle bonnetjes, uittreksels, belastingscheten en veel te duur op te vragen documenten die u te binnen schieten, plús alles waar u nu even niet aan denkt en wat ik u per ongeluk vergeet te vertellen? O ja, en natuurlijk uw jaarcijfers? Gevalideerd? En een prognose voor 2015? Ook gevalideerd?”

Wij*, een week later en tien centimeter nagels korter: “Zo. Dit moet het zijn. Mogen we nu alstublieft snel geld zien? De verkopers van ons nieuwe huis rekenen erop dat het over drie weken binnen is. En we willen onderhand wel eens voorpret beleven in een woonwarenhuis.”
Hypotheekverstrekker 3, na een week: …
Hypotheekverstrekker 3, na twee weken: …
Wij*, na drie weken: “Joehoe…”
Hypotheekverstrekker 3, na drie weken: “O god ja, jullie waren er ook nog. Hier een voorstel voor een hypotheek.”
Wij*, de dag daarna: “Alstjeblieft, drievoudig ondertekend en opgesierd met paraafjes. MOGEN WE NU ALSJEBLIEFT GELD?”
Hypotheekverstrekker 3, weer een week later: “Ai. Helaas. Die cijfertjes zijn niet gevalideerd. Er moet een stempel op. Een mooie boekhoudersstempel. Lost u dat even op? Dan gaan wij weer even een weekje op stand onbereikbaar. Oh de ontbindende voorwaarden lopen vandaag af? Tsja. Even uitstel aanvragen dan maar. Succes ermee.”

Wij*, vandaag: “U heeft zesdubbel kwartet met de ‘krankzinnige papierwinkel’. U heeft alle handtekeningen. U heeft ons halve leven op uw bureau liggen. En u heeft een telefoon waarmee u gewoon even zou kunnen bellen om te zeggen dat (het uitstel van) de ontbindende voorwaarden morgen niet hoeft te verlopen…”
Hypotheekverstrekker 3, vandaag: “Volgens mij zien we geen belemmeringen meer. Maar ik geef u morgen uitsluitsel. Slaapt u nog een nachtje slecht? Vind ik lekker. ZZP’ertjes plagen.”

Ik haat cliffhangers.

(Iemand eventueel een schuur te leen waar we per 1 mei in kunnen wonen? Gevalideerde jaarcijfers zo op te vragen voor het huurcontract.)

In de categorie: dingen die je dag kunnen verpesten

foto (9)Parkeerautomaten waarbij je alleen met chip kunt betalen (zoals die in Rotterdam).
Terwijl je geen chipknip hebt.
Wat logisch is, aangezien je net op de radio hebt gehoord dat de chipknip per 1 januari verdwijnt.
En dat je ziet dat de gemeente Rotterdam dat ook weet, aangezien er nieuwe automaten staan, waarbij je wel met pin/VISA/Mastercard kunt betalen.
Maar dat die het dan pas gaan doen vanaf maandag a.s.

En dat je dan van pure ellende zo’n parkeerapp op je telefoon zet. En dat die je hartelijk bedankt voor je registratie. En zegt dat je je kaart binnen enkele werkdagen thuis kunt verwachten.

Van die dagen. Zucht.

 

10 redenen om als zzp’er een werkplek te zoeken

werkplekIk begin bijna aan mijn vijfde jaar als zzp’er. Dat betekent dat ik al bijna vijf jaar lang kan werken in mijn pyjama en tussen de bedrijven door de stad in kan fietsen om eens uitgebreid te shoppen. Als ik zou willen. Vier jaar lang heb ik gewerkt vanachter de keukentafel. Leuk, maar het werken vanuit je eigen huis gaat vaak gepaard met eenzame dagen achter de laptop, omringd door bergen rotzooi en constante afleiding, zoals daar is: de volle vaatwasser. Daarom heb ik sinds begin dit jaar een heuse werkplek. Die deel ik met andere eenzame zielen en creatieve nomaden. De bom, als je het mij vraagt. En wel om de volgende redenen:

1. Je hebt (een soort van) collega’s
Voor sommige mensen juist de reden om thuis te blijven. Maar zolang je niet gedwongen hoeft samen te werken, zijn andere zzp’ers om je heen meestal gezellig, inspirerend en motiverend. Bovendien heb je mensen om mee te lunchen, te sparren en, belangrijker, te borrelen. Zo voel je je toch nog een beetje onderdeel van iets groters dan de firma Ikke.

Continue reading