Dingen waarvan ik me afvraag: hoe doen andere moeders dat toch?

img_2439Ik ben sinds drie jaar moeder. Er zijn momenten waarop ik denk dat ik mijn roeping heb gevonden, maar er zijn veel meer momenten waarop ik naar andere moeders kijk en denk: Hoe doen ze dat? En waarom kan ik dat niet? Zoals:

1.“Ik tel tot 3” zeggen en daar dan iets mee bereiken

Wat gebeurt er als je bij 3 bent? En hoe maakt dat indruk op een peuter? Die van mij wacht gewoon tot “4” komt. Of tot ik hem in de houdgreep neem.2. Een baby in een draagdoek rondzeulen. De hele dag.

Het kan aan mijn baby’s liggen, maar zodra ik mijn zoons in een draagdoek deed, begonnen ze agressief op de doek of mijn shirt te knagen en wild met hun hoofd te schudden. Had ik ze eenmaal in slaap, dan zat er altijd wel een voet klem zodra ik ging zitten. Of ze werden gewoon weer wakker. Doe mij maar een kinderwagen.

3. Doorslapen na een nachtelijke onderbreking

Baby’s worden altijd wakker op het moment dat jij net heel lekker slaapt. Als je dan een nachtfles moet maken of gewoon de boel moet kalmeren zodat de baby niet de halve Vinex wakker schreeuwt en weer gaat slapen, ben je daarna wel goed wakker. Om je vervolgens de halve nacht druk te maken over werk, boodschappen en je opbouwende slaaptekort (zie 4).

(Lees ook: de aanhouder wint… een slapend kind)

4 .Functioneren op drie uur slaap

Er zijn moeders die na drie maanden verlof weer gaan werken en dan ook nog serieus iets bijdragen in vergaderingen. Of, sterker nog, hele moeilijke dingen doen, zoals wetenschappelijk onderzoek of lesgeven aan een klas vol ADHD’ers. Ik vind overeind blijven boven je toetsenbord al een prestatie op zich.

5. Met twee kinderen om half 8 op het kinderdagverblijf staan

Een peuter aankleden en brood voeren kost ongeveer anderhalf uur. Op een goede dag. Met een baby aankleden, voeden, verschonen en opnieuw aankleden ben je zo een uur bezig. Dan moet je zelf nog, aangekleed en voorzien van een laagje deo en mascara, de deur uit zien te komen. Ik zou het misschien redden. Als ik om 4 uur op zou staan.

6. Accepteren dat je lichaam veranderd is (OF er iets aan doen)

“Mijn buik is misschien niet meer zo strak, maar ik ben er trots op, omdat ik twee kinderen heb gedragen.” Dat soort uitspraken doen moeders. Ik niet. Ik denk vooral: “Mijn buik is niet meer zo strak en dat vind ik verrekte irritant omdat ik nu mijn leukste jurkje niet meer fatsoenlijk aan kan. En dat is allemaal de schuld van mijn kinderen. En een klein beetje van mijn gebrek aan enthousiasme voor de meeste vormen van sport. En vooruit, mijn Bourgondische inslag.”

(Lees ook: waarom ik iedere maandag vrijwillig hak-bil in het park)

7. Stressloos met kinderwagen en buggy door de supermarkt manoeuvreren

Als moeder moet je aan zoveel dingen denken, dat weekboodschappen doen er vaak niet in zit. En dus sta je dan rond vijf uur, net als de vulploeg alle gangpaden barricadeert en half Nederland nog boodschappen moet doen, je avondmaal bij elkaar te scharrelen. Meestal in gezelschap van een baby met honger en een peuter met slaap. Ik heb immens veel respect voor moeders bij wie dat geen stress oplevert. Maar bij nader inzien ken ik zulke moeders ook helemaal niet.

 

Comments are closed.