Hoe ik een (af)haker werd

hakenDat de hobby van mijn vriend niet al te sexy is, heb ik al eens verteld. Maar ik ben er zelf na mijn dertigste ook niet echt op vooruit gegaan qua hippe bezigheden. En dan heb ik het niet over het wandelen en fietsen op een vrije zondagmiddag.

Ik haak.

Dat kwam zo: begin vorig jaar was ik hoogzwanger. Ik had geen energie om me van de bank af te slepen en was op een dag, gek genoeg, ook klaar met al die bruidsjurken en horrorbevallingsverhalen op TLC. Terwijl ik lag te vergroeien met mijn bank, compenseerde mijn schoonmoeder mijn lamlendigheid door volledig op te gaan in een productieproces van zelf gehaakte knuffels. Het ene na de andere perfect gehaakte schaap kwam uit haar handen en vulde de babykamer. Moest ik ook kunnen, dacht zij. En ik wilde het wel eens proberen. Ik was in mijn jeugd immers ook een held in fimokleien geweest.

En dus ging ik een olifant haken voor mijn nog ongeboren baby. Na drie dagen had ik een slurf af. En kramp in mijn vingers. Twee weken zat ik met mijn tong uit mijn mond te vechten met de haaknaald, terwijl mijn schoonmoeder intussen alweer zes uilen had gefabriceerd. Op de avond dat ik de laatste hand legde aan mijn olifant, en het veel te strak gehaakte, scheel kijkende schepsel toevoegde aan de collectie in de babykamer, braken mijn vliezen. Het moest zo zijn.

Wegens structureel tijdgebrek kwam de wol pas tien maanden na mijn bevalling weer uit de kast. Het was Kerst en in de gezapige sfeer van kerstkransjes en gourmetschotels vond ik het wel weer eens tijd worden voor iets kneuterigs. Ik begon aan Rudolf. Maar de wol raakte op. Rudolf verdween in de kast. Zonder ogen en zonder ledematen.

Inmiddels heeft Blinde Rudolf gezelschap gekregen van Kikker Eenoog met de Losse Handjes en Kale Zebra zonder poten. Want ik mag dan vrij fanatiek aan ieder project beginnen, er komt steeds een moment waarop ik denk: geen zin meer of ‘te ingewikkeld’.

Ik ben nogal een afhaker. En ik hou me soms niet helemaal aan de regels van het patroon. Wat me toch nog een beetje het gevoel geeft recalcitrant te zijn. Lekker schoppen tegen de heilige huisjes binnen de haakwereld.

Maar hou me tegen als ik over een paar jaar wil gaan kantklossen. Of van de weeromstuit de fimoklei weer uit de kast trek. Want voor je het weet zit ik achter de geraniums truien te breien en de buren te begluren. Met Kikker Eenoog als enige metgezel.

 

 

 

 

 

Post a comment

You may use the following HTML:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>