Hoe ik voor de tweede keer (huil)moeder werd

Op maandag 15 februari zette ik tussen het ontbijt en de lunch even ons tweede kind op de wereld. Dat kan, blijkbaar. Om 8 uur at ik rustig een beschuit met hagelslag met de Bijna Grote Broer en nog voor twaalven zat ik in het ziekenhuis weer aan een beschuit. Met blauw-witte muisjes dit keer. Omdat onze zoon Fabe was geboren.

DSC00106

De kraamtijd brak aan. En ineens wist ik het allemaal weer.

Hoe klein zo’n kersverse baby is.
Hoe moeilijk de armpjes van zo’n kleine baby zich in een truitje laten wurmen.
Hoe weinig slaap er overblijft als je om de drie uur moet voeden.
Hoe afschuwelijk groot de kraamverbanden zijn.
Hoeveel je in acht dagen van je kraamhulp kunt gaat houden.
Hoe hard je op je tanden moet bijten als je baby zich aan je borst vastzuigt.
Hoe irritant het geluid van de kolf is.
Hoe gelukkig je wordt van een eerste glimlach.
Hoe hard baby’s kunnen kreunen in hun slaap.
Hoeveel babypoep op mosterd lijkt.
Hoe krampjes je verlof iets minder leuk kunnen maken.

En dat je continu overal om moet janken. Want zo leuk is die kraamperiode nou ook weer niet.

IMG_1315 IMG_1317 Het is maar goed dat Fabe zich de eerste twee weken van zijn leven later niet zal herinneren. Dan zou hij weten dat zijn moeder, zo net na een bevalling, een wandelende hormoonbom kan zijn die ontploft bij slaaptekort, pijn en onzekerheid. Een huilmoeder. In de eerste weken van Fabe’s bestaan heb ik gedacht dat ik nooit meer met mijn oudste zoon Lieuwe zou spelen. Dat ik voor eeuwig in bed zou moeten blijven, maar daar nooit meer dan twee uur achter elkaar in zou slapen. Dat ik een klein beetje zou sterven als de kraamhulp weg zou gaan. En dat ik een ontaarde moeder was omdat ik wederom mijn kind niet zelf bleek te kunnen voeden.

Bleek allemaal wel mee te vallen, achteraf gezien. En ook dat had ik kunnen weten. Fabe is bijna acht weken en ik bouw weer treinbanen met Lieuwe. Gewoon, beneden in de woonkamer. De kraamhulp is al weken weg en ik leef nog. Sterker nog: ik sta gewoon VOOR het fruitmoment met beide kinderen op het kinderdagverblijf om Lieuwe af te zetten. Met kleren aan, make-up en haren geföhnd zelfs.

Alleen een aflevering van House of Cards afkijken zonder in slaap te vallen, is nog een uitdaging. Maar ik geloof dat ik ook daar wel weer overheen kom.

Lees ook: Waarom borstvoeding soms niet het beste is voor je baby

 

 

 

 

One comment

  1. Pingback: Deze 7 uitvindingen zouden het leven met een baby zoveel makkelijker maken | Huisje zoontje feestje

Post a comment

You may use the following HTML:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>