Dag held

Luc de Vos GorkiDe beginklanken van hun grootste hit. Meer hadden ze niet nodig om duizenden mensen op het plein bij Sint Jacobs in Gent in vervoering te brengen deze zomer. Ik stond in het publiek en keek om me heen. Zag naast me een stel oude Gentenaren, die hun speciaalbiertje in de lucht staken en met gesloten ogen begonnen mee te zingen. “Sterren komen, sterren gaan. Alleen Elvis blijft bestaan. Mia heeft het licht gezien. Ze vraagt Kun jij nog dromen? “ Mijn middelbare schoolvrienden stonden voor me en deden hetzelfde. Ook ik stak mijn biertje in de lucht. Op Gorki. Op Luc de Vos. En op de muzikale omlijsting van jarenlange vriendschap.

Nog geen vijf maanden na het magische optreden in Gent stuur ik diezelfde vrienden geschrokken een bericht.

Onze Vlaamse held is dood.

De man die onze gezamenlijke voorliefde voor vage cultfiguren belichaamde op de middelbare school.
De zesde passagier, die ons urenlang toezong toen we als jonge twintigers door Tsjechië en Duitsland reden.
De zanger van de band die ik altijd even wilde horen als ik, tijdens een jaar in China, heimwee had naar mijn Brabantse vriendengroep.
De geniale mafkees, wiens legendarisch vage teksten we eindeloos herhaalden in dronken buien, zullen we nooit meer zien staan op een podium.
Nooit meer “here we go baby”. Nooit meer  “Joepie”.

Nondeju. Wat een gemis.

Comments are closed.