Peuter kan de pot op (maar hij wil niet)

2015-07-10 17.12.45“Er komt nog een plasje!”, juicht mijn 3-jarige zoon voor de vierde keer in een kwartier. Het is 8 uur ’s avonds en mijn peuter zit al zeker twintig minuten op het potje. Het badwater is koud. Mijn geduld op. Vanuit mijn tenen haal ik nog een klein hoeraatje voor de drie druppels die hij er met moeite uit heeft geperst. Ik beloof hem twintig stickers en twee verhaaltjes als hij nu eindelijk eens van de pot afkomt en gaat slapen. Maar hij schudt heftig ‘nee’ en gilt “Ik moet nog poepen!”.

In mijn hoofd breekt oorlog uit tussen het ‘prijs-de-poeppoging’-leger en het ‘trek-hem-nu-gewoon-even-een-luier-aan’-legioen. Het leger wint, want iedere stap naar zindelijkheid moet ik omarmen. En samen wachten we dus op het grote bruine wonder. Waarvan we na een kwartier kunnen concluderen dat het die avond niet gaat geschieden.

2015-07-10 17.13.00Avond aan avond doet peuterlief weer een poging. En avond aan avond tel ik tot zesduizend om mijn geduld te bewaren en het grote doel – Nooit Meer Poepluiers Verschonen- voor ogen te houden. En dan op ineens gebeurt het. Er belandt, waarschijnlijk per ongeluk, echt iets in het potje. Ik klap en juich als een bezetene. Mijn zoon barst in tranen uit van schrik. “Niet zo schreeuwen mama!”, huilt hij. Om de dagen daarna weer in een hoekje van de kamer zijn luier vol te gaan werken. En het potje dat ik met mooi weer in de tuin zet, te gebruiken als hoofddeksel.

Nog tien maanden te gaan om het project ‘Luierloos naar de kleuterschool’ te laten slagen. Ik heb nog hoop. Maar alleen als ik ‘dat andere project’ even liggen. Speenloos naar de brugklas is ook een prima streven.

 

Post a comment

You may use the following HTML:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>