Hoe mijn sportieve leven begon. Na mijn dertigste.

foto 1 (1)Ik had gisterenavond ook gewoon een extra bockbiertje kunnen drinken. Nog een aflevering van Sherlock kunnen kijken op Netflix. En vanmiddag even een gelegenheidsdutje kunnen doen in de zon, terwijl zoonlief sliep en vriendlief met verf in de weer was. Had gekund. Als ik niet 22,50 euro had betaald om vanmiddag 10 kilometer door het centrum van Utrecht te gaan rennen. Met 4578 andere malloten.

Voor de duidelijkheid: het was mijn allereerste hardloopwedstrijd ooit. Ik ben 31. Dat wil dus zeggen dat ik nooit eerder de behoefte heb gehad om op een zonnige zondagmiddag een strakke sportbroek aan te trekken en me uit de naad te rennen voor een beetje eergevoel. Dus ook niet toen ik tien kilo lichter was, nog geen kind had gebaard en tijd zat had om me elke dag drie uur kapot te sporten. Maar ineens was er nu, na 31 jaar sportiefloosheid, dus iets dat me over de streep trok om me op het nippertje in te schrijven voor de Utrechtse Singelloop. Dat iets was prestatiedrang. Iets wat ik (op sportief gebied) nooit eerder gevoeld.

Die prestatiedrang ontstond toen ik de vijf kilometer, die ik al een tijdje rende met mijn supersnelle buurvriendin, ineens onder het half uur ging lopen. En toen ik daardoor aangemoedigd werd om verder te lopen en zonder horten en stoten acht kilometer uitliep. Ik kon rennen. Harder dan ik dacht. En ik vond het leuker dan ik dacht. Best een openbaring. En dus bleef ik trainen en bleef de jaarlijkse Singelloop in Utrecht als een vaag doel in mijn hoofd hangen. Tot donderdag de inschrijfdatum dreigde te verlopen en ik besloot: ik ga het doen. 10 kilometer lopen binnen het uur. In mijn eentje. In mijn eigen stad.

Het was geen groot feest vandaag. Geen Brabantse dweilband die me met luid gebeuk naar de eindstreep supporterde, geen confetti toen ik de eindstreep overging en geen cameraploeg die me op stond te wachten om te vragen hoe dat nou was, op je 31ste beginnen aan een sportief leven. Ik rende vooral achter andere zwetende mensen aan en had uitzicht op duizenden billen in hele strakke broekjes, die zich bij 23 graden een weg naar de finish vochten. Maar in mijn hoofd was het een groot feest. Ik, a-sportieve dertiger met zeker vijf overtollige zwangerschapskilo’s, had mezelf in een één zomer tijd weten te promoveren tot hardloper. Die tien kilometer rent binnen het uur. En alweer denkt aan de volgende medaille.

(En dan ga ik nu even uitzweten en me mentaal voorbereiden op de spierpijn die me morgen de pijn van mijn bevalling gaat evenaren).

foto 3 (1)

 

 

 

Post a comment

You may use the following HTML:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>