Tagged: stress

Lekker zen

“Onderzoek nu met vriendelijke aandacht je linker knieholte”, zegt een stem in mijn oor. Ik zit op mijn bed met mijn ogen dicht en probeer me over te geven aan de mindfulnessoefening die ik afspeel op mijn telefoon.

Ik focus me eerst op het fenomeen ‘vriendelijke aandacht’ en word al lichtelijk opstandig, maar ga dan toch met mijn liefste gedachte naar die linker knieholte. Ik voel m, denk ik. Leuk. En dan denk snel weer aan de volle wasmand op zolder. De deadlines van morgen. De houdbaarheidsdatum van de kip in de koelkast. En de twintig minuten die ik nog te gaan heb voor de stem zegt dat ik mijn ogen weer mag openen. En Netflix mag kijken.

In de multitask-modus
Ik ben niet zo’n zen-type. Ik sta eigenlijk altijd in de multitask-modus. Want het leven is al zo vol en de dagen zijn al zo kort. Dus app ik terwijl ik mijn tanden poets, lees ik de krant terwijl ik mijn kind stukjes brood voer en winkel ik online terwijl ik een artikel tik. Nadeel is dat je nog wel eens vergeet te genieten als je iedere minuut van de dag dubbel wilt invullen. En dat je steeds een jaar ouder bent als je twee keer met je ogen knippert.

Dat moet anders. Bedacht ik laatst. Toen ik weer eens stressend op de fiets zat, op weg naar het kinderdagverblijf, met in mijn hoofd het horrorbeeld van een niet gehaalde deadline en een lege koelkast bij thuiskomst, omdat ik teveel op een dag had gepland. Ik moet rust hebben, wist ik. Eén ding tegelijk doen. Want mijn hoofd zat te vol. Mijn mind te full, zou je kunnen zeggen.

Ballen hooghouden voor dummies
Op zoek naar een oplossing bleek ik niet de enige ietwat gespannen moeder in de Vinex. Sterker nog: ik ontdekte dat er hele volksstammen stonden te springen om een cursusje ‘bewust ballen hooghouden voor dummies’  en dat er tientallen coaches en cursussen zijn die je kunnen helpen met het neerleggen van een paar van die ballen. Want daar draait het natuurlijk allemaal om: minder doen met meer aandacht.

En zo belandde ik op een druilerige decemberdag bij een coach, die me vertelde dat ik heel veel baat zou hebben bij mindfulness. Ik dacht zelf dat ik meer zou hebben aan een hele lange winterslaap of een doorslapend kind. Maar omdat ze me daar niet bij kon helpen, besloot ik al mijn cynisme eens overboord te gooien en acht weken lang te leven op mp 3-tjes met mindfulle oefeningen.

Ik zit nu in week 1. Ik heb twee keer geoefend. Op de andere avond moest ik werken. En nu typ ik een blog. Maar dat deed ik wel met volledige aandacht, net zoals mijn zoontje voorlezen gisteren en ontbijten vanmorgen. En dat bevalt wel. Dus ik ga mijn vriendelijke aandacht vanavond weer eens langs mijn ledematen laten glijden. Nadat ik de kip met die uiterste houdbaarheidsdatum heb gebakken en die volle wasmand en dringende deadlines heb weggewerkt.

Hoe ik 24 uur na thuiskomst alweer toe was aan vakantie (en wijn)

img_3042

We lagen twee weken lang in de zon. Dronken wijn, zwommen, keken naar onze kinderen op de trampoline, aten wat de pot schafte (en hoefden daarvoor alleen maar aan te schuiven), dronken nog meer wijn, slenterden door stadjes, brachten avonden door met vrienden en deden middagdutjes. In Zuid-Frankrijk waren geen deadlines. Geen haal- en brengschema’s voor de kinderen. Er was geen haast. Ik was tegen het eind van de vakantie zo relaxed dat ik de laatste dag begon met het idee: ik heb genoeg energie opgedaan om de rest van het jaar drie artikelen per dag te kunnen schrijven.

24 uur later lagen we met het hele, niet slapende gezin naar de regen te luisteren in een troosteloos motel langs de A71. Nog eens 24 uur laten hing er een peuter aan mijn been terwijl ik een berg was weg wilde werken en lukte het me niet eens meer om zelf een fatsoenlijk ei te koken. In amper een dag was ik alweer toe aan vakantie. Continue reading