Tagged: Utrecht

Waarom ik elke maandag (vrijwillig) hak-bil in het park

hardlopenMijn buik bestaat uit drie rollen. De eerste ontstond toen ik voor mijn studie een jaar in China zat. Twee keer per dag een volledige warme maaltijd wegspoelen met bier: daar word je dik van. Zelfs als je twintig bent.

Rol twee heb ik te danken aan mijn oudste zoon. Rol drie is blijven zitten na de geboorte van mijn laatste aanwinst. Die laatste aanwinst past inmiddels niet meer in de reiswieg. En ik nog steeds niet in een strak jurkje.

Rennen versus rantsoen
Tijd voor actie, dacht ik dus laatst. Minstens één van de drie rollen moet er voor kerst af zijn (anders voorzie ik een vierde rol). Dat kan op twee manieren: flink diëten of flink sporten. En omdat je van hard sporten niet zo chagrijnig wordt als van leven zonder kaas en witte wijn, lag daar mijn voorkeur. Het moest dus een sportieve strijd tegen de rollen worden, besloot ik. Hardlopen had ik al eerder gedaan. Sterker nog: twee jaar geleden rende ik 10 kilometer binnen een uur tijdens de singelloop. Dat wilde ik weer kunnen. En dus begon ik anderhalve maand geleden met hardlooptrainingen in het park bij ons om de hoek.  Continue reading

Prettige Vreetdagen

In november at ze zich dwars door:
drie repen Tony Chocolonely, zes kilo pepernoten, een hele vlaai, tien stukken kaas, een zak chips, een frietje, een zak drop.
En een stuk speculaas.

Maar genoeg had ze nog altijd niet.

In december at ze zich dwars door:
een zevende kilo pepernoten, vijf flammenkuchen, een bratwurst, een nieuwe reep Tony Chocolonely, honderd toetjes en een hele brie.

Na die maand had ze pijn in haar buik.

De volgende maand was weer een nieuw jaar. Ze was nu niet meer slank en sportief. Ze was een grote, dikke versie van zichzelf geworden…

(Vrij naar: Rupsje nooitgenoeg, Eric Carle)

5Natuurlijk slaat het nergens op. In september blogde ik hier nog trots dat ik 10 kilometer had gerend en fanatieker was dan ooit. Ik had de gezonde modus ontdekt. Maar toen kwamen regen en kou en deadlines en drukte.
En toen vrat ik me dus zomaar de winterdagen door. Zonder een kilometer te rennen.

Ik kan dat steken op mijn eigen gebrek aan discipline. Maar veel liever leg ik de schuld bij anderen. (Zo ben ik nu eenmaal).

Want je kunt in deze donkere dagen je huis niet uit of er wordt voor je neus met pepernoten gestrooid, glühwein geschonken, een Duitse lekkernij aangeboden, speciaal decemberfoodwinterbier gebrouwen of een vijfgangendiner bereid.
Ik zou daar natuurlijk weerstand aan kunnen bieden. Maar zo zitten mijn genen nu eenmaal niet in elkaar. Ik word zielsgelukkig van vreetfestijnen. En een beetje te dik ook. Daar zorgen diezelfde genen dan ook weer voor.

Ik heb dus besloten me niet meer te verzetten tegen al het lekkers dat december nog te bieden heeft. Daarom eet ik me zondag nog dwars door eetavontuur Vol van Smaak heen: speciaal bier proeven, Peruaans street food eten, Barristakunsten bewonderen en een kokosbol proberen, op rolafstand van huis: dat kan ik niet overslaan. Dan doe ik op karakter nog twee Kerstdagen en een midweekje Limburg (met bezoek aan de Hertog Jan Brouwerij).

Om vervolgens zo voldaan en te zwaar aan het nieuwe jaar te beginnen, dat ik niet anders kan dan weer sportief worden.

Ik wens iedereen Fijne Vreetdagen.

Dus sloot ze zich op in een stinkende hal die ‘sportschool genoemd’ wordt. Daar bleef ze drie maanden zweten.
Toen begaf ze zich voorzichtig weer op haar sportschoenen naar buiten.
En werd een supergezond, fanatiek, sportief  mens. (Tot het carnaval werd.)

Hoe mijn sportieve leven begon. Na mijn dertigste.

foto 1 (1)Ik had gisterenavond ook gewoon een extra bockbiertje kunnen drinken. Nog een aflevering van Sherlock kunnen kijken op Netflix. En vanmiddag even een gelegenheidsdutje kunnen doen in de zon, terwijl zoonlief sliep en vriendlief met verf in de weer was. Had gekund. Als ik niet 22,50 euro had betaald om vanmiddag 10 kilometer door het centrum van Utrecht te gaan rennen. Met 4578 andere malloten.
Continue reading