Waarom borstvoeding soms NIET het beste is voor je baby

koe‘Ik heb de F nog even aangetikt’, zei mijn vriendin, terwijl ze een slok van haar bier nam. Automatisch schoten mijn ogen naar haar boezem. En vervolgens naar mijn eigen decolleté. Allebei weer van normaal formaat. We zaten op een terras en blikten terug op de tijd dat we allebei, net bevallen, vergroeid waren met de automatische kolf en dat onze voorgevels uit de eerste letters van het alfabet barstten. Het schiep een band. En een gespreksonderwerp. Maar echt leuk was die gezamenlijke kolftijd niet.

Onze keuze om te kolven kwam voort uit sociale druk. Borstvoeding is namelijk het beste voor je baby, werd overal geroepen. En als hormoonbommetje met extreme zorgdrang ben je er dan al snel van overtuigd dat het een kwestie is van doorzetten.

Ondanks de slapeloze nachten, de lage melkproductie en de helse pijnen. Lukt het niet live, dan maar zo’n kolf erop. Het zal jou toch niet gebeuren dat je je kind niet kunt voeden met je F-cup? Straks ontwikkelt ie een allergie of pakt ie elk virusje dat ie krijgen kan. Omdat jij te lui was om die twee trechters aan te koppelen. En dus vergat ik het idyllische beeld van de intieme momenten met een kleintje dat al zuigend in slaap valt. In plaats daarvan probeerde ik te wennen aan de eenzame kolfminuten die voorbij kropen op het zoef-zoef-ritme van de pomp. Midden in de nacht.

Natuurlijk waren er ook kleine overwinningsmomenten. Die keer dat mijn weekmenu bestond uit chocolademuffins en slagroom en de weegschaal me beloonde met een kilootje minder bijvoorbeeld. Want dat doet borstvoeding. Of die avond dat ik een recordje verbrak door 10 cc meer te kolven. En al die keren dat bewezen werd dat de speklaag van mijn baby dikker werd en ik niet voor niks de dagen doorbracht als Berta 3.

Zes weken heb ik gepompt voor ik het welletjes vond. Toen stapte ik, nog steeds met een licht schuldgevoel, over op kunstvoeding. Ook mijn vriendin nam afscheid van haar kolfapparaat. En wat bleek? Onze boezems slonken en onze baby’s groeiden als kool. Net als onze eigen speklaag trouwens.

In de zon op dat terras proostten we daarom samen nog maar eens op Nutrilon en de wetenschap. En nam ik me voor om nooit meer te luisteren wat anderen het beste vinden voor mijn baby. Het beste voor mijn baby bleek namelijk gewoon een blije moeder. En die kreeg hij zodra de melkkraan dichtging. Het leven bleek namelijk heerlijk, met een kind en een C-cup. Zonder kolf. En zonder pijn.

Post a comment

You may use the following HTML:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>