Zusje

Lief nichtje,

Je hebt het nog niet écht door, maar jouw leven is voorgoed veranderd. Tot twee weken geleden had je je moeder nog voor jou alleen. Ze imiteerde op jouw commando tientallen prinsessenstemmen en was onvermoeibaar met kartelscharen en stickers. En ze bestudeerde met engelengeduld elke danschoreografie die jij ten tonele bracht. De hele dag door als het moest.

Maar toen kwam je zusje.

IMG_0028Leuk, dacht je nog even. Maar toen wist je nog niet wat je nu weet: dat ze niks doet. Niks zegt. En dat ze de hele dag moet drinken, poepen en zo je mama’s overdeelde aandacht opeist. ’s Nachts, als jij het niet merkt. Maar vooral overdag. Net als jij een boterham wilt gaan eten. Of je moeder nodig hebt als stand-in voor de prinsenrol in je prinsessentoneelstuk.

Troost je, mijn lieve nichtje. Ik ken het. Ik had net de volle aandacht op me gevestigd, door te gaan lopen en mijn eerste woordjes te zeggen, toen er zusje in mijn leven kwam. Weg Grote Caro Show. Niet dat ik me dat echt kan herinneren trouwens. Want al ver voor ik herinneringen maakte, stond ik op mijn tenen om over de rand van het wiegje naar mijn zusje te gluren. Dat zag ik tenminste op een foto.

Wat ik me wèl herinner, is dat ik mijn leven lang een bondgenoot had die stoerder, groter en grappiger was dan ik. Waardoor ik altijd binnen een uur twintig vriendjes had op de camping, eindelijk die rotjongens op het plein met sneeuwballen durfde te bekogelen en zeker twee keer per week een hap vla over de eettafel uitproestte van de slappe lach.
Ik herinner me een zus die de halve voorraadkast leegtrok om winkeltje te spelen en mij dan klant liet zijn. Niet mijn hobby, maar achteraf gezien best goed voor mijn sociale ontwikkeling. Want van een hele dag fimokleien was ik ook geen beter mens geworden.

Als ik terugkijk op mijn leven, komt mijn zus in elk shot wel zo’n beetje terug.
Ik zie haar voor een groot publiek (ik en de hond) playbacken in de achtertuin. En in haar aan-elkaar-pyjama voor de televisie hangen, beentjes naast de mijne op een grote bruine poef. Racen naast me, op de fiets, op weg naar ons bijbaantje. Ik zie haar de controller van een geleende Playstation kapot knijpen van pure stress, op de dag van onze examenuitslag. Ik zie haar genieten in mijn favoriete restaurant in Peking. Ik zie haar naar me lachen als ik een handtekening zet op haar huwelijksdag. En ik zie haar met jou in haar armen, op de dag dat ik je leerde kennen.

Dus bijt maar even door, mijn lieve nichtje. Het is misschien even bikkelen. Maar kleine zusjes worden vanzelf leuk.

Kijk maar naar je moeder.

Comments are closed.